“വിശ്വാസം എന്നത് പ്രത്യാശിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ ലഭിക്കുമെന്നുള്ള ഉറപ്പും, കാണാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നുള്ള ബോധ്യവുമാണ്” എന്ന് എബ്രായർ 11:1 പറയുന്നു. വിശ്വാസത്തിന് ബൈബിൾ നൽകുന്ന ഏറ്റവും ലളിതമായ നിർവചനമാണിത്. എന്നാൽ, വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് ബൈബിൾ മറ്റെന്താണ് പറയുന്നത്? പുതിയ നിയമത്തിൽ ‘വിശ്വാസം’ എന്നതിന് സാധാരണയായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഗ്രീക്ക് പദം “പിസ്റ്റിസ്” (Pistis) ആണ്. ഇത് ഒരു ബോധ്യത്തെ അല്ലെങ്കിൽ ഉറപ്പിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഒപ്പം അതിനോട് ചേർന്ന് നിൽക്കുന്ന വിശ്വാസം അല്ലെങ്കിൽ ആശ്രയം എന്ന ആശയവും. വിശ്വാസം എന്നത് കേവലം ഒരു ബൗദ്ധിക നിലപാടല്ല, മറിച്ച് പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ഒരു ബോധ്യമാണ്. യാക്കോബ് 2:26 പറയുന്നതുപോലെ, “പ്രാണനില്ലാത്ത ശരീരം നിർജ്ജീവമായിരിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രവൃത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വാസവും നിർജ്ജീവമാണ്.”
ശ്രീ. ഒ.സി. എബ്രഹാമിന്റെ (ഒ.സി.) ജീവിതം, തന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെ വിശ്വാസത്തെ ദൃശ്യമാക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ ജീവിത യാത്ര ആരംഭിച്ചത് 1960-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് അമേരിക്കയിലേക്കുള്ള ഒരു കപ്പൽ യാത്രയോടു കൂടിയാണ്.
1960 ജൂലൈ 28-ന് കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് ഒരു ചരക്കുകപ്പലിൽ കയറിയാണ് ഒ.സി.യുടെ ഈ യാത്ര തുടങ്ങുന്നത്. കയറുപടികൾ കയറി കപ്പലിൽ പ്രവേശിച്ച് സൂയസ് കനാൽ വഴി അമേരിക്കയിലേക്ക്. 35 ദിവസത്തെ ക്ഷീണിപ്പിക്കുന്ന യാത്രക്കൊടുവിൽ ഒ.സി. ന്യൂയോർക്കിലെത്തി. അവസരങ്ങളുടെ ഈ മഹാരാജ്യത്തേക്ക് എത്തിച്ച ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനയ്ക്കും അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹം നന്ദി പറയുന്നു.
അന്തരിച്ച അബ്രഹാം മാർ തോമ മെത്രാപ്പോലീത്തായുടെ ജീവിതവും ശുശ്രൂഷയും ഒ.സി.യുടെ ജീവിതത്തെയും വിശ്വാസയാത്രയെയും വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചു. 1914-ൽ ഉന്നത ദൈവശാസ്ത്ര പഠനത്തിനായി അമേരിക്കയിലെത്തിയ ആദ്യ മാർത്തോമ്മാക്കാരൻ ഒരുപക്ഷേ തിരുമേനി ആയിരിക്കാം.
1960 സെപ്റ്റംബർ 2-ന് അതിരാവിലെ ക്യാപ്റ്റൻ ഒ.സി.യെ വിളിച്ചുണർത്തി. ന്യൂയോർക്ക് തുറമുഖത്തെ സ്റ്റാച്യു ഓഫ് ലിബർട്ടിയുടെ മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് 35 ദിവസത്തെ ദുരിതയാത്രക്കൊടുവിൽ ഒ.സി. ആ കാഴ്ച കണ്ടത് ഓർക്കുന്നു. കടൽക്ഷോഭം, അപരിചിതമായ മെക്സിക്കൻ ഭക്ഷണം എന്നിവയെല്ലാം ആ യാത്രയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അറേബ്യൻ കടൽ, ചെങ്കടൽ, സൂയസ് കനാൽ, മെഡിറ്ററേനിയൻ കടൽ, അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം എന്നിവ താണ്ടിയാണ് അദ്ദേഹം ന്യൂയോർക്കിലെത്തിയത്. അതിനുശേഷമാണ് അദ്ദേഹം ന്യൂയോർക്കിലെ അംബരചുംബികളായ കെട്ടിടങ്ങൾ കണ്ടത്.
കയ്യിൽ 40 പൗണ്ട് ഭാരമുള്ള ഒരു സ്റ്റീൽ പെട്ടിയും 40 ഡോളറും മാത്രമായാണ് ഒ.സി. അമേരിക്കയിലെത്തിയത്. ന്യൂയോർക്കിൽ നിന്ന് 1000 മൈലിലധികം അകലെയുള്ള യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ഡുബ്യൂക് തിയോളജിക്കൽ സെമിനാരിയിൽ എങ്ങനെ എത്തണമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് യാതൊരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ ആവശ്യഘട്ടങ്ങളിൽ നാം ദൈവത്തിലേക്ക് തിരിയുമ്പോൾ, അവിടുന്ന് നമ്മെ സഹായിക്കാൻ ദൂതന്മാരെ അയക്കുമെന്ന് ഒ.സി. ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. തുറമുഖത്ത് വെച്ച്, ഒരു മലയാളിയെപ്പോലെ തോന്നിച്ച ഒരാൾ അദ്ദേഹത്തെ തടഞ്ഞുനിർത്തി ഇന്ത്യയിൽ നിന്നാണോ എന്ന് ചോദിച്ചു. റന്നിയിൽ നിന്നുള്ള ഡോ. സി.സി. തോമസ് ആയിരുന്നു അത്. അദ്ദേഹം ദൈവശാസ്ത്ര പഠനത്തിനായി വരികയും ഇല്ലിനോയിയിലെ കങ്കാക്കീയിലുള്ള ഒരു സെമിനാരിയിൽ പഠിപ്പിക്കുകയുമായിരുന്നു. മറ്റൊരു കപ്പലിൽ മുംബൈയിൽ നിന്ന് യാത്ര ചെയ്ത തന്റെ സഹോദരപുത്രനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഇരുവരും ചേർന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരപുത്രനെ കണ്ടുമുട്ടി, തുടർന്ന് ഡോ. സി.സി. തോമസിന്റെ 1953-ലെ സ്റ്റുഡ്ബേക്കർ കാറിൽ അവർ കങ്കാക്കീയിലെത്തി. അവിടെയെത്താൻ അവർക്ക് രണ്ട് ദിവസം വേണ്ടിവന്നു.
അവിടെ നിന്ന് ഒ.സി. ചിക്കാഗോയിലേക്ക് ഒരു ബസ്സിൽ യാത്ര തിരിച്ചു. അവിടെ അലഹബാദിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സുഹൃത്തിനൊപ്പം താമസിച്ചു. ആ സമയത്ത് ചിക്കാഗോയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഏഴോളം മലയാളികളെ അദ്ദേഹം അവിടെവെച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. രണ്ട് ദിവസം അവിടെ തങ്ങിയശേഷം ബസ്സിൽ യാത്ര ചെയ്ത് 40 ദിവസത്തിന് ശേഷം, 1960 സെപ്റ്റംബർ 6-ന് അദ്ദേഹം തന്റെ സെമിനാരിയിലെത്തി. അടുത്ത ദിവസം അമേരിക്കയിലെ ആദ്യത്തെ ജോലി അദ്ദേഹം ആരംഭിച്ചു. സെമിനാരിയിലെ കിടക്കകളും മെത്തകളും സംഭരണശാലയിൽ നിന്ന് ഡോർമിറ്ററികളിലേക്ക് മാറ്റുന്നതായിരുന്നു ആ ജോലി. മണിക്കൂറിന് 1 ഡോളറായിരുന്നു കൂലി. ഒരു ദിവസം ഏകദേശം 10 ഡോളർ അദ്ദേഹം സമ്പാദിച്ചു, അത് കേരളത്തിലെ ഒരു സ്കൂൾ അദ്ധ്യാപകന്റെ ഒരു മാസത്തെ ശമ്പളത്തിന് തുല്യമായിരുന്നു.
കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർക്ക് അവരുടെ പൗരാവകാശങ്ങൾക്കായി പോരാടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഒ.സി. അമേരിക്കയിലെത്തിയത്. വെള്ളക്കാരുമായി ഒരു ടാക്സി പങ്കിടാനോ, അതേ പ്രവേശന കവാടത്തിലൂടെ കെട്ടിടത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനോ കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്ന് ഒ.സി. ഓർക്കുന്നു. അവർക്ക് പ്രത്യേക വാട്ടർ ഫൗണ്ടനുകളിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുടിക്കാനും, പ്രത്യേക ശുചിമുറികൾ ഉപയോഗിക്കാനും, പ്രത്യേക സ്കൂളുകളിൽ പഠിക്കാനും, പ്രത്യേക സെമിത്തേരികളിൽ അടക്കം ചെയ്യാനും അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണശാലകളിൽ നിന്നും, പൊതു ലൈബ്രറികളിൽ നിന്നും, പൊതു പാർക്കുകളിൽ നിന്നും അവർക്ക് പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. പല പൊതു പാർക്കുകളിലും വെള്ളക്കാർക്കും കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർക്കും പ്രത്യേക സമയങ്ങളിലാണ് പ്രവേശനം അനുവദിച്ചിരുന്നത്. ഒരു വെള്ളക്കാരൻ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവർ വഴിമാറി നിൽക്കണമായിരുന്നു, ഒരു വെള്ളക്കാരിയെ തുറിച്ചുനോക്കാൻ പോലും അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
കോളേജ് കാമ്പസിനുള്ളിൽ ഒ.സി.ക്ക് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവമാണുണ്ടായത്, കാരണം എല്ലാവരും വിദേശ വിദ്യാർത്ഥികളെ ബഹുമാനിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, പുറത്തുള്ള ഭക്ഷണശാലകളിലും, ഹോട്ടലുകളിലും, പൊതു ബസ്സുകളിലും, മുടിവെട്ടുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും ഒരു കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരന് നേരിടേണ്ടി വരുന്ന അതേ അനുഭവങ്ങൾ ഒ.സി.ക്കും നേരിടേണ്ടിവന്നു. ഒ.സി.യുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ കാമ്പസിനുള്ളിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുടിവെട്ടാൻ സഹായിച്ചു. ആ സമയത്ത് വളരെ കുറച്ച് മാത്രം വെള്ളക്കാരല്ലാത്ത ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഡുബ്യൂക്കിലെ തെരുവുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആളുകൾ ഒ.സി.യെ തുറിച്ചുനോക്കിയിരുന്നു.
മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിംഗ് ജൂനിയറുമായി ചേർന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യ മാർച്ച് നിരീക്ഷിക്കാനും അതിൽ പങ്കെടുക്കാനും ഒ.സി. മിസ്സിസിപ്പി, ലൂയിസിയാന, അലബാമ തുടങ്ങിയ തെക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചു. സെൽമ, മോണ്ട്ഗോമറി, ബർമിംഗ്ഹാം എന്നിവിടങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചപ്പോൾ, ഒരു വെളുത്ത വരയാൽ വേർതിരിച്ച് ബസ്സിന്റെ പിന്നിൽ ഇരിക്കേണ്ടി വന്നതും, കറുത്തവർഗ്ഗക്കാർക്കായി മാത്രം നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ശുചിമുറികൾ ഉപയോഗിക്കേണ്ടിവന്നതും ഒ.സി. ഓർക്കുന്നു. പലതവണ പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ ഭക്ഷണശാലകളിലേക്ക് പോകാൻ പോലും അദ്ദേഹത്തിന് ഭയമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, ഒരു കറുത്ത സ്ത്രീ നൽകിയ ഒരു ആപ്പിൾ കഴിച്ചാണ് അദ്ദേഹം ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞുകൂടിയത്.
മാർട്ടിൻ ലൂഥർ കിംഗ് ജൂനിയറിന്റെ അഹിംസാത്മക പ്രസ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് ഒ.സി. അനുസ്മരിക്കുന്നു. 1963-ൽ പ്രസിഡന്റ് കെന്നഡി പൗരാവകാശ നിയമം (Civil Rights Act) മുന്നോട്ട് വെച്ചു, അത് 1964-ൽ പ്രസിഡന്റ് ജോൺസന്റെ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ നിയമമായി. ഫിലാഡെൽഫിയയിലെ ലിബർട്ടി ബെൽ സന്ദർശിച്ചതും, 1962 ജൂലൈ 4-ന് ജോൺ എഫ്. കെന്നഡി ഇവിടെ നിന്നു എന്ന് എഴുതിയ സ്ഥലത്ത് ബഹുമാനത്തോടെ നിന്നതും ഒ.സി. ഓർക്കുന്നു. 1963 നവംബർ 22-ന് പ്രസിഡന്റ് കെന്നഡി കൊല്ലപ്പെട്ടത് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ഞെട്ടലായിരുന്നു. ഐയോവയിൽ നിന്ന് വാഷിംഗ്ടൺ ഡി.സി.യിലേക്ക് രണ്ട് ദിവസത്തെ ബസ് യാത്രക്ക് ശേഷം, അദ്ദേഹം ക്യാപിറ്റോളിലെ റൊട്ടണ്ടയിൽ ആദരാഞ്ജലികൾ അർപ്പിക്കുകയും പെൻസിൽവാനിയ അവന്യൂവിൽ നിന്ന് ശവസംസ്കാര ഘോഷയാത്ര കാണുകയും ചെയ്തു.
നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാരുടെ ജീവിതവും നീതിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടവും പഠിക്കുന്നതിലും ഒ.സി.ക്ക് താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഡോ. ടി.എം. തോമസും അബ്രഹാം മട്ടക്കലും ചേർന്നെഴുതിയ “ഇൻ ദ ബിഗിനിംഗ്” എന്ന പുസ്തകത്തിലെ തന്റെ ലേഖനത്തിൽ ഒ.സി. എഴുതുന്നു: “യൂറോപ്യന്മാർ വന്നതിന് ശേഷം, നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാരെ യുദ്ധങ്ങളിലൂടെയും, ഉടമ്പടികളിലൂടെയും, ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയും റിസർവേഷനുകളിൽ ജീവിക്കാൻ നിർബന്ധിതരാക്കി. പുതിയ കുടിയേറ്റക്കാർ ഏകദേശം ആറ് കോടി നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാരെ കൊന്നു എന്നാണ് ചരിത്രം പറയുന്നത്. ഇന്ന്, അവർക്ക് നേതൃത്വമില്ല, ഭരണത്തിൽ ശബ്ദമില്ല, തുല്യ അവകാശങ്ങളില്ല. ദാരിദ്ര്യം, തൊഴിലില്ലായ്മ, ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയുമായി അവർ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നു.”
പ്രസ്ബിറ്റീരിയൻ സഭയുടെ ദേശീയ മിഷനറി പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ, 1961-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഒ.സി. ഒക്ലഹോമയിലെ ചോക്റ്റോ, അർക്കൻസാസിലെ സെമിനോൾ എന്നീ രണ്ട് ഗോത്രവിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിച്ചു. യു.എസ്.എ-യിലെ നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാർക്കിടയിൽ മിഷനറിയായി പ്രവർത്തിച്ച ആദ്യത്തെ മലയാളി ഒരുപക്ഷേ ഒ.സി. ആയിരിക്കാം. മുതിർന്നവരെ ബഹുമാനിക്കുക, കുട്ടികളോടുള്ള സ്നേഹം, കുടുംബബന്ധങ്ങളോടുള്ള അടുപ്പം, ശക്തമായ ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ കേരളീയ ക്രൈസ്തവ സംസ്കാരത്തിന് സമാനമായ നിരവധി കാര്യങ്ങൾ ഒ.സി. നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാർക്കിടയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. 1961-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാർക്കിടയിൽ ഒ.സി.യുടെ മറ്റൊരു വിശ്വാസയാത്രയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു ഇത്.
2002-ൽ നോർത്ത് അമേരിക്കൻ ഭദ്രാസനം നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാർക്കിടയിൽ മിഷനറി പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുകയും ആ ദൗത്യം ഒ.സി.യെയും ഭാര്യ നിർമ്മലയെയും ഏൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. നിരവധി ശ്രമങ്ങൾ പരാജയപ്പെട്ടതിന് ശേഷം, ഒടുവിൽ ഒ.സി. ജീൻ ഹോഴ്സ് വിൽസണുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞു. ബ്രോക്കൺ ബോ ക്യാമ്പിലെ നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാരുമായി 1961-ലെ വേനൽക്കാലത്ത് ഒ.സി.യോടൊപ്പം പ്രവർത്തിച്ച ആളാണ് അദ്ദേഹം. ആ പ്രദേശത്തെ 12 പള്ളികളുടെ ശുശ്രൂഷകനായിരുന്ന അദ്ദേഹം, ഒ.സി.യെയും മാർത്തോമ്മാ സഭയിലെ സന്നദ്ധപ്രവർത്തകരെയും നേറ്റീവ് അമേരിക്കക്കാർക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ ആത്മാർത്ഥമായി സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഒ.സി. ആ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതി: “നാല്പത് വർഷം മുൻപ് ദൈവത്തിന് ഒരു പദ്ധതിയുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു – നമ്മുടെ സഭയുടെ ഭാവി മിഷനുവേണ്ടി ഒരു അടിത്തറ ഒരുക്കാൻ അവിടുന്ന് എന്നെ ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു.”
ഫിലാഡെൽഫിയ പ്രസ്ബിറ്ററിയിൽ ഒരു സന്നദ്ധപ്രവർത്തകനായും ഒ.സി. സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. അമേരിക്കയുടെ ആദ്യ തലസ്ഥാനമായിരുന്നു ഫിലാഡെൽഫിയ. അവിടെ ബെറീൻ പള്ളിയിൽ സമീപത്തുള്ള കുട്ടികൾക്കായി വിബിഎസും ഡേ ക്യാമ്പും നടത്തി. ആ സമയത്ത് ഫിലാഡെൽഫിയയിൽ രണ്ടോ മൂന്നോ മലയാളി ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥികൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് ഒ.സി. ഓർക്കുന്നു. പള്ളിയിലെ ബെഞ്ചിൽ കിടന്നുറങ്ങിയും, മക്ഡൊണാൾഡ്സിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചുമാണ് അദ്ദേഹം ഫിലാഡെൽഫിയയിൽ കഴിഞ്ഞത്. അക്കാലത്ത് ഒരു ഹാംബർഗറിന് 15 സെന്റും, ഫ്രഞ്ച് ഫ്രൈസിനും പാലിനും അല്ലെങ്കിൽ സോഡക്കും 10 സെന്റും മാത്രമായിരുന്നു വില. അതായത് ഒരു ഡോളർ കൊണ്ട് ഒരു ദിവസം രണ്ട് നേരത്തെ ഭക്ഷണം അദ്ദേഹം കഴിച്ചിരുന്നു.
ഡുബ്യൂക്കിൽ നിന്ന് എം.ഡിവി. പഠനവും, ചിക്കാഗോയിലെ മക്കോർമിക് തിയോളജിക്കൽ സെമിനാരിയിൽ നിന്ന് ചർച്ചും കമ്മ്യൂണിറ്റിയും പ്രധാന വിഷയമായുള്ള എം.എ. പഠനവും, സ്വിറ്റ്സർലൻഡിലെ ജനീവ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ എക്യുമെനിക്കൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിൽ നിന്നുള്ള ബിരുദാനന്തര പഠനവും പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം, 1965-ൽ ഒ.സി. കേരളത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. അന്തരിച്ച തോമസ് മാർ അത്താനാസിയോസ് തിരുമേനി ഒ.സി.യെ കോളേജ് കാമ്പസുകളിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ വിദ്യാർത്ഥി ചാപ്ലയിൻ ആയി നിയമിച്ചു. ഏകദേശം ഒരു വർഷം ഈ സ്ഥാനത്ത് അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു. 1967-ൽ നിർമ്മലയെ വിവാഹം കഴിക്കുകയും, അമേരിക്കയിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തുകയും ടെമ്പിൾ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ മതത്തിൽ പി.എച്ച്.ഡി.ക്ക് ചേരുകയും ചെയ്തു. അറുപതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ ഫിലാഡെൽഫിയയിൽ ഏകദേശം 14 മലയാളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ അവിടെ ഒരു മലയാളി ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം ആരംഭിക്കുകയും, സഭാപരമായ കൂട്ടായ്മയും പ്രാർത്ഥനാ കൂട്ടങ്ങളും തുടങ്ങി, മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഫിലാഡെൽഫിയയിലെ 34-ാം സ്ട്രീറ്റും ചെസ്റ്റ്നട്ടും ചേരുന്നിടത്തുള്ള ആഷ്ബറി മെത്തഡിസ്റ്റ് പള്ളിയിൽ ആരാധനക്കായി കൂടിവന്നു. പ്രിൻസ്റ്റൺ, ന്യൂയോർക്ക്, ബോസ്റ്റൺ എന്നിവിടങ്ങളിൽ പഠിച്ചിരുന്ന ബിരുദധാരികളായ അച്ചന്മാർ മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മീയവും ആരാധനാപരവുമായ ജീവിതത്തെ പിന്തുണക്കുകയും ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഈ എളിയ തുടക്കം ഫിലാഡെൽഫിയയിൽ കേരളീയ ക്രൈസ്തവർ ആരംഭിച്ച നിരവധി സഭകളുടെ തുടക്കമായിരിക്കാമെന്ന് ഒ.സി. നന്ദിയോടെ ഓർക്കുന്നു.
ഒ.സി.യുടെയും നിർമ്മലയുടെയും വിശ്വാസയാത്ര വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞതും അതേസമയം ആവേശകരവുമായിരുന്നു. കുട്ടികളെ വളർത്തുകയും, അവരുടെ വിവാഹത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയും, പേരക്കുട്ടികളുണ്ടാവുകയും ചെയ്തു. 2024 മെയ് 21-ന് ഒ.സി. തന്റെ 90 വർഷത്തെ മഹത്തായ വിശ്വാസയാത്ര പൂർത്തിയാക്കി. വളരെ ചെറിയ അപ്പാർട്ട്മെന്റുകളിൽ പരിമിതമായ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവർ സംതൃപ്തമായ ജീവിതം നയിച്ചു. അവർക്ക് കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മികച്ച വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി കുട്ടികളെ വളർത്തി. കേരളത്തെ വളരെ അധികം മിസ്സ് ചെയ്തതിനാൽ അവർ കുട്ടികളെ ഇന്ത്യൻ നൃത്തവും സംഗീതവും പഠിപ്പിക്കുകയും സാംസ്കാരിക സംഘടനകളുടെ ഭാഗമാവുകയും ചെയ്തു. സഭയിലോ സമൂഹത്തിലോ ഒരു സ്ഥാനങ്ങളും ആഗ്രഹിക്കാത്ത എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും ഒരു മാതൃകയാണ് ഒ.സി. താഴ്മയും സൗമ്യതയും വിനയവുമുള്ള വ്യക്തിയാണ് അദ്ദേഹം, ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
ഇപ്പോൾ, അമേരിക്കയിലെ തന്റെ 65 വർഷത്തെ ജീവിതത്തിന് ശേഷം, 90 വയസ്സ് തികയുമ്പോൾ, തനിക്കും തന്റെ കുടുംബത്തിനും ലഭിച്ച ദൈവത്തിന്റെ അളവറ്റ അനുഗ്രഹങ്ങൾക്കും പരിപാലനയ്ക്കും ഒ.സി. ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുന്നു. അപ്പോസ്തല പ്രവർത്തികൾ 1:8-ൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ വാക്കുകൾ പിന്തുടരുന്ന ഒരു യഥാർത്ഥ ക്രിസ്ത്യാനിയാണ് ഒ.സി.: “എന്നാൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നിങ്ങളുടെ മേൽ വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് ശക്തി ലഭിക്കും, നിങ്ങൾ യെരൂശലേമിലും യെഹൂദ്യയിലുടനീളവും ശമര്യയിലും ഭൂമിയുടെ അറ്റംവരെയും എന്റെ സാക്ഷികളാകും.” ഒരു ചരക്കുകപ്പലിൽ തന്റെ യാത്ര ആരംഭിച്ച ഒ.സി., പ്രത്യേകിച്ച് വംശീയ വിവേചനം, അനീതി എന്നിങ്ങനെയുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. എല്ലാ പ്രതിസന്ധികൾക്കിടയിലും, ഒ.സി. തന്റെ വിശ്വാസയാത്ര തുടർന്നു.
യാക്കോബ് 2:26-ൽ നാം വായിക്കുന്നു, “പ്രാണനില്ലാത്ത ശരീരം നിർജ്ജീവമായിരിക്കുന്നതുപോലെ, പ്രവൃത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വാസവും നിർജ്ജീവമാണ്.” “പ്രവൃത്തികളില്ലാത്ത വിശ്വാസം നിർജ്ജീവമാണ്” എന്ന പ്രസ്താവനയുടെ അർത്ഥം, ക്രിസ്തുവിലുള്ള യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം എപ്പോഴും നല്ല പ്രവൃത്തികൾക്ക് കാരണമാകുന്നു എന്നതാണ്. കർത്താവിന്റെ മഹത്വത്തിനായി നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്ത ഒരു വ്യക്തിയുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഒ.സി. തന്റെ ദൗത്യവും ശുശ്രൂഷയും ഈ ലോകത്തിൽ തുടരുന്നതിന് വിശ്വാസത്തിൽ ധനികരായ ഈ ലോകത്തിലെ ദരിദ്രരെ ദൈവം തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു. ഒരു കപ്പൽ യാത്രയിലൂടെ ആരംഭിച്ച ഒ.സി.യുടെയും നിർമ്മലയുടെയും വിശ്വാസയാത്ര ദൈവത്തിന്റെ പരിപാലനയിൽ തുടരുവാൻ കർത്താവ് അവരെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കട്ടെ.
ഒ.സി.യുമായും നിർമ്മലയുമായും എനിക്ക് മുപ്പത് വർഷത്തിലേറെയായി അടുത്ത സൗഹൃദമുണ്ട്. അമേരിക്കയിലെ പ്രവാസി മാർത്തോമ്മാ സമുദായത്തിന് തുടക്കക്കാരായ അവരുടെ ജീവിതത്തെയും ശുശ്രൂഷയെയും ഞാൻ അഭിനന്ദിക്കുന്നു. നേറ്റീവ് അമേരിക്കൻ സമൂഹങ്ങൾ, മെക്സിക്കോ, മറ്റ് സ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവർ ചെയ്ത ദാസ്യവൃത്തിക്ക് ഞാൻ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുന്നു. സഭാപരമായ ഐക്യത്തിനും വംശീയ ബന്ധങ്ങൾക്കും അവർ നൽകിയ സംഭാവനകൾക്കും ഞാൻ അവർക്ക് നന്ദി പറയുന്നു. വിവിധ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾക്കിടയിൽ, ‘വിശ്വാസമുള്ളവരും വിശ്വാസമില്ലാത്തവരുമായി’ ജീവിച്ചും, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിൽ “ഞാനും എന്റെ കുടുംബവും കർത്താവിനെ സേവിക്കും” (യോശുവ 24:15) എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചും ഒരു മാതൃകാപരമായ ക്രിസ്തീയ കുടുംബമായി ജീവിച്ചതിന് നന്ദി.
