ജീവൻഎവിടെനിന്നുവന്നു? ശാസ്ത്രത്തിന്ഉത്തരമുണ്ടോ? 

ജീവന്റെ ഉറവിടം: ശാസ്ത്രം, ദർശനം, വിശ്വാസം എന്നിവയിലൂടെ ഒരു വിമർശനാത്മക അന്വേഷണം

Fr.Johnson Punchakonam 

“അച്ഛന്റെ ബീജത്തിനും അമ്മയുടെ അണ്ഡത്തിനും ജീവനുണ്ട്; ആ ജീവൻ അവയ്ക്കു ലഭിച്ചത് അവരുടെ ശരീരത്തിനും കോശങ്ങൾക്കും ജീവനുള്ളതുകൊണ്ടാണ്. അങ്ങനെ തലമുറകൾക്കു മുമ്പേ ഉണ്ടായിരുന്ന ജീവനാണ് ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ ജീവൻ ആദ്യം എവിടെനിന്നുണ്ടായി?”

ഈ ചോദ്യം ജീവശാസ്ത്രം, തത്ത്വചിന്ത, ദൈവശാസ്ത്രം, പരിണാമജീവശാസ്ത്രം, കോശജീവശാസ്ത്രം എന്നീ മേഖലകളുടെ സംഗമസ്ഥാനത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാനപരമായ അന്വേഷണമാണ്. “ജീവൻ” എന്താണ്, അതിന്റെ ആദിമമായ ഉറവിടം എന്ത്, അതിന്റെ തുടർച്ച എങ്ങനെ സാധ്യമാകുന്നു എന്നീ ചോദ്യങ്ങളെ വിവിധ വീക്ഷണകോണുകളിൽ നിന്നു പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

I. ശാസ്ത്രീയ വീക്ഷണം: ജീവന്റെ തുടർച്ച

ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രപ്രകാരം പിതാവിന്റെ ബീജവും (sperm) മാതാവിന്റെ അണ്ഡവും (ovum) ജീവനുള്ള കോശങ്ങൾ തന്നെ. ഇവ:

· ഊർജം ഉപയോഗിക്കുന്നു;

· ഉപാപചയപ്രവർത്തനങ്ങൾ (metabolism) നടത്തുന്നു;

· പരിസരത്തോടു പ്രതികരിക്കുന്നു;

· ജനിതകവിവരങ്ങൾ (DNA) വഹിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും ഇവ സ്വതന്ത്ര മനുഷ്യജീവികളല്ല; പ്രത്യുത, മനുഷ്യശരീരത്തിലെ പ്രത്യേക കോശങ്ങളാണ്. ബീജവും അണ്ഡവും ചേർന്ന് പുതിയൊരു ജീവനെ “സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല”; മറിച്ച്, നിലവിലുള്ള ജീവന്റെ തുടർച്ച ഉറപ്പാക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

II. “ജീവൻ ജീവനിൽ നിന്നു മാത്രം”

“ജീവൻ ജീവനിൽ നിന്നു മാത്രം” – എന്നാൽ ആദ്യജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?

ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു സുപ്രധാന തത്വമാണ് Omne vivum ex vivo എന്ന ലാറ്റിൻ പ്രയോഗം. അതിന്റെ അർഥം:

“ജീവനെല്ലാം മറ്റൊരു ജീവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.”

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഫ്രഞ്ച് ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ലൂയി പാസ്ചർ നടത്തിയ പ്രസിദ്ധമായ Swan-neck flask പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ സ്വയം ജീവൻ (Spontaneous Generation) അജീവവസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് സ്വാഭാവികമായി രൂപപ്പെടുന്നു എന്ന അന്നത്തെ ധാരണ തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പരീക്ഷണങ്ങൾ തെളിയിച്ചത്, സാധാരണ സാഹചര്യങ്ങളിൽ നമുക്ക് കാണുന്ന ജീവജാലങ്ങൾ മറ്റൊരു ജീവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത് എന്നതാണ്. അതിനാൽ Omne vivum ex vivo എന്ന ആശയം ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു അടിസ്ഥാനസിദ്ധാന്തമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.

ഈ തത്വമനുസരിച്ച്:

• ഓരോ കുട്ടിയുടെയും ജീവൻ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
• മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവൻ അവരുടെ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് ലഭിച്ചു.
• അങ്ങനെ തലമുറകളിലൂടെ ജീവന്റെ ഒരു അഖണ്ഡമായ തുടർച്ച നിലനിൽക്കുന്നു.

ഈ സത്യം ജീവന്റെ തുടർച്ചയെ (continuity of life) വിശദീകരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഇവിടെ അതിലും ആഴമേറിയ ഒരു ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

ഈ അഖണ്ഡമായ ജീവധാരയുടെ തുടക്കം എവിടെയാണ്?

മറ്റൊരു രീതിയിൽ ചോദിച്ചാൽ,

ആദ്യത്തെ ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?

ഇവിടെയാണ് ജീവശാസ്ത്രവും ദൈവശാസ്ത്രവും വ്യത്യസ്ത ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നത്.

ജീവശാസ്ത്രം ഇന്നും ആദ്യജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം തുടരുകയാണ്. Abiogenesis പോലുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ആദ്യജീവൻ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കാമെന്ന് വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അജീവപദാർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ ജീവനുള്ള കോശം എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്നത് ഇതുവരെ പൂർണ്ണമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രം ഈ ചോദ്യത്തിന് മറ്റൊരു തലത്തിൽ മറുപടി നൽകുന്നു. ബൈബിൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്നാണ്. “കർത്താവായ ദൈവം… മനുഷ്യന്റെ മൂക്കിൽ ജീവശ്വാസം ഊതി; മനുഷ്യൻ ജീവനുള്ളവനായിത്തീർന്നു” (ഉല്പത്തി 2:7). അതിനാൽ ജീവന്റെ ജൈവതുടർച്ച മാതാപിതാക്കളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും, ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവത്തിലാണെന്ന് വിശ്വാസം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

അതുകൊണ്ട് “ജീവൻ ജീവനിൽ നിന്നാണ്” എന്ന ജീവശാസ്ത്രസത്യവും “ജീവൻ ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ്” എന്ന ദൈവശാസ്ത്രസത്യവും പരസ്പരം വിരുദ്ധമല്ല. ആദ്യത്തേത് ജീവന്റെ തുടർച്ചയെ വിശദീകരിക്കുന്നു; രണ്ടാമത്തേത് ജീവന്റെ അന്തിമ ഉറവിടത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

III. ജീവന്റെ ഉത്ഭവം: ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ നിലവിലെ വീക്ഷണം

“ആദ്യത്തെ ജീവൻ എങ്ങനെ ഉത്ഭവിച്ചു?” എന്ന ചോദ്യം ഇന്നും ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അനുത്തരിത ചോദ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. ജീവന്റെ തലമുറകളിലൂടെയുള്ള തുടർച്ചയെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രത്തിന് വ്യക്തമായ വിശദീകരണമുണ്ടെങ്കിലും, ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഇതുവരെ സമ്പൂർണമായ ഉത്തരത്തിലെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഈ വിഷയത്തിൽ ഇന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പഠിക്കപ്പെടുകയും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന ശാസ്ത്രീയ പരികല്പനയാണ് അബയോജനിസിസ് (Abiogenesis).

ഈ പരികല്പന അനുസരിച്ച്, ഏകദേശം 3.5 മുതൽ 4 ബില്യൺ വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പ്, ഭൂമിയുടെ ആദിമഘട്ടത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അജൈവ രാസപദാർഥങ്ങൾ അനുകൂലമായ ഭൗതിക-രാസ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ക്രമേണ സങ്കീർണമായ ജൈവതന്മാത്രകളായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട്, അവയിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ ലളിതമായ ജീവനുള്ള വ്യവസ്ഥ (primitive living system) രൂപപ്പെട്ടിരിക്കാം.

എന്നാൽ ഇവിടെ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ചില നിർണായക വസ്തുതകളുണ്ട്.

• ഇന്നുവരെ ഒരു പരീക്ഷണശാലയിലും അജൈവ പദാർഥങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണമായും സ്വയം പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജീവനുള്ള ഒരു കോശം സൃഷ്ടിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.
• അജൈവ രാസവസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ സ്വയം പ്രതിരൂപണം (self-replication) നടത്താൻ കഴിയുന്ന ജീവവ്യവസ്ഥ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്നതിന്റെ കൃത്യമായ ഘട്ടങ്ങൾ ഇതുവരെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
• വിവിധ ശാസ്ത്രീയ മാതൃകകളും പരീക്ഷണങ്ങളും ഈ പ്രക്രിയയിലെ ചില ഘടകങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മുഴുവൻ പ്രക്രിയയെ വിശദീകരിക്കുന്ന ഏകീകൃതവും പരീക്ഷണാത്മകമായി സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടതുമായ മാതൃക ഇതുവരെ ലഭ്യമായിട്ടില്ല.

അതുകൊണ്ട് അബയോജനിസിസ് ശാസ്ത്രലോകം ഗൗരവമായി പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു ഗവേഷണമേഖലയാണ്. അത് ശാസ്ത്രീയമായി അസാധുവാണെന്നോ തള്ളിക്കളഞ്ഞുവെന്നോ പറയാനാവില്ല; അതേസമയം അത് അന്തിമമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ട സിദ്ധാന്തമാണെന്നും പറയാനാവില്ല.

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ സത്യസന്ധത അതിന്റെ ഈ സമീപനത്തിലാണ്. തെളിവുകൾ ലഭിക്കുന്നിടത്ത് അത് വ്യക്തമായി സംസാരിക്കുന്നു; തെളിവുകൾ അപൂർണമായിടത്ത് അത് ഗവേഷണം തുടരുന്നു. അതിനാൽ ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ഇന്നും ശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സജീവമായ ഗവേഷണവിഷയങ്ങളിലൊന്നായി തുടരുകയാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ജീവന്റെ ഉത്ഭവം (Origin of Life) എന്ന ചോദ്യവും ജീവന്റെ പരിണാമം (Evolution of Life) എന്ന ചോദ്യവും ഒന്നല്ല. ആദ്യത്തേത് ജീവൻ എങ്ങനെ ആരംഭിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്; രണ്ടാമത്തേത് ജീവൻ ഉണ്ടായതിനുശേഷം അത് എങ്ങനെ വൈവിധ്യപ്പെടുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് പഠിക്കുന്നത്. ഈ രണ്ടും പരസ്പരം വ്യത്യസ്തമായ ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണ മേഖലകളാണ്.

IV. പരിണാമസിദ്ധാന്തം യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് പറയുന്നത്?

ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ ഏറ്റവും വ്യാപകമായി കാണപ്പെടുന്ന ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട്. അതായത്:

“ചാൾസ് ഡാർവിന്റെ പരിണാമസിദ്ധാന്തം ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു.”

ഇത് ശാസ്ത്രീയമായി ശരിയായ ധാരണയല്ല.

1859-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച On the Origin of Species എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ ചാൾസ് ഡാർവിൻ അവതരിപ്പിച്ചത് ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സിദ്ധാന്തമല്ല. ജീവൻ ഭൂമിയിൽ നിലവിൽ വന്നതിനുശേഷം വിവിധ ജീവിവർഗങ്ങൾ എങ്ങനെ കാലക്രമേണ മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമായി, പ്രകൃതിനിർധാരണം (Natural Selection), ജനിതക വ്യതിയാനങ്ങൾ (Genetic Variation), പരിസ്ഥിതിയോടുള്ള അനുരൂപീകരണം (Adaptation) തുടങ്ങിയ പ്രക്രിയകളിലൂടെ എങ്ങനെ വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടു എന്നതാണ് അദ്ദേഹം വിശദീകരിച്ചത്.

അതായത്, പരിണാമസിദ്ധാന്തം ഉത്തരം നൽകുന്നത് “ജീവൻ ഉണ്ടായതിനുശേഷം എന്ത് സംഭവിച്ചു?” എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ്; “ജീവൻ എങ്ങനെ ആരംഭിച്ചു?” എന്ന ചോദ്യത്തിനല്ല.

ഡാർവിൻ തന്നെ തന്റെ കൃതികളിൽ ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണം നൽകിയിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠനവിഷയം ജീവന്റെ ഉത്ഭവമല്ല, മറിച്ച് ജീവികളുടെ വൈവിധ്യത്തിന്റെയും പരിണാമത്തിന്റെയും ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ ജീവശാസ്ത്രവും ഈ വ്യത്യാസം വ്യക്തമായി അംഗീകരിക്കുന്നു.

• അബയോജനിസിസ് (Abiogenesis) അന്വേഷിക്കുന്നത് ആദ്യത്തെ ജീവൻ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടുവെന്നാണ്.
• പരിണാമസിദ്ധാന്തം (Evolutionary Theory) വിശദീകരിക്കുന്നത്, ആ ആദ്യജീവനിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ കോടിക്കണക്കിന് ജീവിവർഗങ്ങൾ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്നതാണ്.

ഈ രണ്ടും പരസ്പരം ബന്ധപ്പെട്ട വിഷയങ്ങളാണെങ്കിലും, അവ ഒരേ സിദ്ധാന്തമല്ല; വ്യത്യസ്ത ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടുന്ന രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ഗവേഷണമേഖലകളാണ്.

അതുകൊണ്ട്, “പരിണാമസിദ്ധാന്തം ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവം വിശദീകരിക്കുന്നു” എന്ന പ്രസ്താവന ശാസ്ത്രീയമായി കൃത്യമല്ല. കൂടുതൽ കൃത്യമായി പറയുകയാണെങ്കിൽ, പരിണാമസിദ്ധാന്തം ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചല്ല, ജീവന്റെ വൈവിധ്യത്തെയും വികാസത്തെയും കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ഇന്നും ശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു സ്വതന്ത്രവും സജീവവുമായ ഗവേഷണമേഖലയായി തുടരുകയാണ്.

V. ജീവൻ എന്നത് എന്താണ്?

ജീവനെ നിർവചിക്കുക എന്നത് ജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും തത്ത്വചിന്തയുടെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ഏറ്റവും സങ്കീർണ്ണമായ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ്. മനുഷ്യൻ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ചോദിച്ചുവരുന്ന ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യമാണിത്:

“ജീവൻ എന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ്?”

ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രം ജീവനെ ഒരു വസ്തുവായോ രാസപദാർഥമായോ നിർവചിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച്, ജീവജാലങ്ങളെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്ന ചില അടിസ്ഥാന സവിശേഷതകളെ വിവരിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സാധാരണയായി ജീവനുള്ളവയ്ക്ക് കാണപ്പെടുന്ന പ്രധാന ലക്ഷണങ്ങൾ ഇവയാണ്:

• ഉപാപചയം (Metabolism): ഊർജം സ്വീകരിക്കുകയും ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യാനുള്ള കഴിവ്.
• വളർച്ച (Growth): കോശവിഭജനത്തിലൂടെയും വികാസത്തിലൂടെയും വളരാനുള്ള കഴിവ്.
• പ്രത്യുല്പാദനം (Reproduction): പുതിയ ജീവന് രൂപം നൽകാനുള്ള കഴിവ്.
• ശരീരാന്തരസന്തുലനം (Homeostasis): ശരീരത്തിന്റെ ആന്തരിക സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്താനുള്ള കഴിവ്.
• ഉത്തേജനങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണം (Response to Stimuli): പരിസ്ഥിതിയിലെ മാറ്റങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കാനുള്ള കഴിവ്.
• പരിണാമശേഷി (Capacity for Evolution): തലമുറകളിലൂടെ ജനിതകമാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കുകയും അതുവഴി പരിണാമം സാധ്യമാകുകയും ചെയ്യുന്നത്.

ഈ സവിശേഷതകളെല്ലാം ജീവന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിവരിക്കുന്നവയാണ്. എന്നാൽ അവ ജീവന്റെ പ്രവർത്തനരീതിയെ (functions of life) വിശദീകരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ; ജീവന്റെ ആത്യന്തിക സ്വഭാവത്തെ (nature of life) അല്ല.

ഇവിടെയാണ് കൂടുതൽ ആഴമുള്ള ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്:

“ഒരു കോശം എന്തുകൊണ്ടാണ് ജീവനുള്ളത്, മറ്റൊരു രാസസംയുക്തം ജീവനില്ലാത്തത്?”

അല്ലെങ്കിൽ,

“ജീവൻ ജീവനായിരിക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രം പൂർണമായ ഉത്തരം നൽകുന്നില്ല. ശാസ്ത്രത്തിന് ജീവന്റെ രാസഘടനയെക്കുറിച്ചും കോശങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ചും ജനിതകവിവരങ്ങളുടെ കൈമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചും വളരെ വിശദമായി വിവരിക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ജീവന്റെ അന്തർലീനമായ യാഥാർഥ്യം (the essence of life) എന്താണ് എന്നത് ഇന്നും തത്ത്വചിന്തയുടെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ചർച്ചാവിഷയമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനത്തിൽ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത തലങ്ങൾ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്.

• ജീവശാസ്ത്രം ജീവൻ എങ്ങനെപ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു.
• തത്ത്വചിന്തയും ദൈവശാസ്ത്രവും ജീവൻ എന്താണ്, അതിന്റെഅന്തിമഉറവിടവുംഅർത്ഥവുംഎന്താണ് എന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടുന്നു.

ഈ രണ്ടും പരസ്പരം വിരുദ്ധമല്ല; മറിച്ച് ജീവന്റെ രഹസ്യത്തെ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിൽ നിന്ന് സമീപിക്കുന്ന പരസ്പരപൂരകമായ അന്വേഷണങ്ങളാണ്.

VI. തത്ത്വചിന്തയുടെ ചോദ്യം: ഒരു വസ്തുവിനെ ജീവനുള്ളതാക്കുന്നത് എന്താണ്?

ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം ശാസ്ത്രത്തിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; അത് തത്ത്വചിന്തയുടെ ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ ചോദ്യങ്ങളിലൊന്നുമാണ്.

പുരാതന ഗ്രീക്ക് തത്ത്വചിന്തകനായ അരിസ്റ്റോട്ടിൽ (Aristotle) തന്റെ പ്രസിദ്ധഗ്രന്ഥമായ De Anima (On the Soul)യിൽ ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യം ഉന്നയിക്കുന്നു:

“ഒരു ജീവിയെ ജീവനുള്ളതാക്കുന്ന ആന്തരിക തത്വം എന്താണ്?”

ഈ ആന്തരിക ജീവതത്വത്തെയാണ് അദ്ദേഹം “സൈക്കി” (Psyche) എന്ന് വിളിച്ചത്.

ഇവിടെ “സൈക്കി” എന്ന പദം ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന “ആത്മാവ്” എന്ന ആശയത്തോട് പൂർണമായും തുല്യമല്ല. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ചിന്തയിൽ അത് പ്രധാനമായും ഒരു ജീവിയെ ജീവനുള്ളതാക്കുകയും അതിന് വളരാനും പ്രവർത്തിക്കാനും പ്രത്യുൽപാദനം നടത്താനും കഴിവ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവതത്വം (the principle of life) എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ സസ്യങ്ങൾക്കും മൃഗങ്ങൾക്കും മനുഷ്യർക്കും “സൈക്കി” ഉണ്ട്; എന്നാൽ ഓരോന്നിനും അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അനുസരിച്ചുള്ള വ്യത്യസ്ത ശേഷികളാണുള്ളത്. സസ്യങ്ങൾക്ക് പോഷണത്തിന്റെയും വളർച്ചയുടെയും ജീവതത്വമുണ്ടെങ്കിൽ, മൃഗങ്ങൾക്ക് അതോടൊപ്പം അനുഭവശേഷിയും ചലനശേഷിയും ഉണ്ട്. മനുഷ്യനിൽ ഇവയ്ക്കെല്ലാം പുറമേ യുക്തിചിന്ത (reason) എന്ന പ്രത്യേക കഴിവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ജീവതത്വമുണ്ട്.

അരിസ്റ്റോട്ടിൽ ജീവന്റെ ആന്തരിക തത്വത്തെ തത്ത്വചിന്താപരമായി വിശദീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രം ആ ജീവതത്വത്തിന്റെ അന്തിമ ഉറവിടം ദൈവത്തിലാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതിനാൽ തത്ത്വചിന്ത ചോദിക്കുന്നത് “ജീവനെ ജീവനാക്കുന്ന ആന്തരിക തത്വം എന്താണ്?” എന്നാണെങ്കിൽ, ദൈവശാസ്ത്രം അതിന് മറുപടി നൽകുന്നത് “ജീവന്റെ ഉറവിടം ദൈവമാണ്” എന്ന വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനത്തിലൂടെയാണ്.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ, ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള തത്ത്വചിന്തയും ദൈവശാസ്ത്രവും പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നവയല്ല; മറിച്ച് ജീവന്റെ രഹസ്യത്തെ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിൽ നിന്ന് അന്വേഷിക്കുന്ന രണ്ട് പരസ്പരപൂരകമായ സമീപനങ്ങളാണ്.

VII. ജീവന്റെ ഉറവിടം: ബൈബിളിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ.

ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് ബൈബിൾ നൽകുന്ന മറുപടി ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണമല്ല; മറിച്ച് ദൈവശാസ്ത്രപരമായ ഒരു വെളിപ്പെടുത്തലാണ്. ജീവൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കാൾ, ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ആരാണ് എന്ന ചോദ്യത്തിനാണ് തിരുവെഴുത്ത് ഉത്തരം നൽകുന്നത്.

ഉല്പത്തി 2:7-ൽ നാം ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നു:

“കർത്താവായ ദൈവം ഭൂമിയിലെ പൊടികൊണ്ടു മനുഷ്യനെ നിർമ്മിച്ച് അവന്റെ മൂക്കിൽ ജീവശ്വാസം ഊതി; അങ്ങനെ മനുഷ്യൻ ജീവനുള്ളവനായിത്തീർന്നു.” (ഉല്പത്തി 2:7)

ഈ വചനത്തിൽ മനുഷ്യസൃഷ്ടിയുടെ രണ്ട് അടിസ്ഥാനഘടകങ്ങൾ വെളിപ്പെടുന്നു.

ഒന്നാമതായി, മനുഷ്യന്റെ ഭൗതികശരീരം സൃഷ്ടിയുടെ ഭാഗമാണ്. “ഭൂമിയിലെ പൊടി” എന്ന പ്രയോഗം മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്നും അവന്റെ ശരീരം ഭൗതികപ്രപഞ്ചവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

രണ്ടാമതായി, മനുഷ്യന് ലഭിച്ച ജീവൻ ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്. “ജീവശ്വാസം ഊതി” എന്ന രൂപകം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഈ വചനം ദൈവം ശ്വാസോച്ഛ്വാസം നടത്തുന്നുവെന്ന ശാരീരിക വിവരണം നൽകുന്നില്ല; മറിച്ച് ജീവൻ ദൈവത്തിൽ നിന്നുള്ള സമ്മാനമാണെന്ന ദൈവശാസ്ത്രസത്യം പ്രതിപാദിക്കുന്നു.

അതിനാൽ മനുഷ്യൻ വെറും ഭൗതികശരീരം മാത്രമല്ല; ദൈവം ജീവൻ നൽകിയ വ്യക്തിയാണ്. ബൈബിളിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ ജീവൻ സ്വയം ഉരുത്തിരിഞ്ഞതോ യാദൃശ്ചികമായി രൂപപ്പെട്ടതോ അല്ല; അത് സ്രഷ്ടാവിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഫലമാണ്.

ഈ സത്യം ബൈബിളിന്റെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു.

• “അവനിൽ ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ആ ജീവൻ മനുഷ്യരുടെ വെളിച്ചമായിരുന്നു.” (യോഹന്നാൻ 1:4)
• “അവൻ എല്ലാവർക്കും ജീവനും ശ്വാസവും സകലവും നൽകുന്നു.” (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 17:25)

അതുകൊണ്ട് ബൈബിൾ വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ജീവൻ ജൈവപരമായി മാതാപിതാക്കളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടവും നിലനിൽപ്പിന്റെ ആധാരവും ദൈവം തന്നെയാണെന്നാണ്.

ഈ വീക്ഷണത്തിൽ ശാസ്ത്രവും വിശ്വാസവും വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിൽ സംസാരിക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം ജീവന്റെ ജൈവപ്രക്രിയകളെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, ബൈബിൾ ജീവന്റെ അന്തിമ ഉറവിടത്തെയും അർത്ഥത്തെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

VIII. പുതിയ നിയമത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം: ക്രിസ്തു – ജീവന്റെ ഉറവിടം

പഴയ നിയമം ജീവന്റെ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, പുതിയ നിയമം ആ സത്യം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ജീവൻ ഒരു ജൈവപ്രതിഭാസം മാത്രമല്ലെന്നും അതിന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്നും പുതിയ നിയമം ആവർത്തിച്ച് പഠിപ്പിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ യോഹന്നാന്റെ സുവിശേഷത്തിന്റെ ആമുഖത്തിൽ നാം ഇപ്രകാരം വായിക്കുന്നു:

“സകലവും അവൻ മുഖാന്തരം ഉണ്ടായി; ഉണ്ടായതൊന്നും അവനെ കൂടാതെ ഉണ്ടായതല്ല. അവനിൽ ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; ആ ജീവൻ മനുഷ്യരുടെ വെളിച്ചമായിരുന്നു.” (യോഹന്നാൻ 1:3–4)

ഈ വചനത്തിൽ അപ്പോസ്തലനായ യോഹന്നാൻ ഒരു ഗഹനമായ ദൈവശാസ്ത്രസത്യം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജീവൻ സൃഷ്ടിയുടെ യാദൃശ്ചികഫലമല്ല; അത് നിത്യവചനമായ ദൈവപുത്രനിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്. സകലസൃഷ്ടിയുടെയും ഉറവിടം ക്രിസ്തുവാണെങ്കിൽ, ജീവന്റെയും ഉറവിടം അവൻ തന്നെയാണ്.

അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് അഥേനയിലെ അരെയോപാഗസിൽ പ്രസംഗിക്കുമ്പോൾ ഇതേ സത്യം മറ്റൊരു രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു:

“അവൻ എല്ലാവർക്കും ജീവനും ശ്വാസവും സകലവും നൽകുന്നു.” (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 17:25)

ഇവിടെ പൗലോസ് ജീവൻ ഒരിക്കൽ മാത്രം ദൈവം നൽകി വിട്ട ഒരു ദാനമല്ലെന്ന്, മറിച്ച് ഓരോ നിമിഷവും ദൈവം പരിപാലിക്കുകയും നിലനിർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന അനുഗ്രഹമാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്നു. സൃഷ്ടി ദൈവത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നിലനിൽക്കുന്നില്ല; അതിന്റെ അസ്തിത്വവും ജീവനും ദൈവത്തിന്റെ നിരന്തരമായ പരിപാലനത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഈ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ സത്യം പിന്നീട് പൗലോസ് ഇപ്രകാരം സംഗ്രഹിക്കുന്നു:

“അവനിലാണ് നാം ജീവിക്കുകയും ചലിക്കുകയും ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്.” (അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 17:28)

അതിനാൽ പുതിയ നിയമത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം വ്യക്തമാണ്.

• ജീവൻ സ്വയം ഉരുത്തിരിഞ്ഞതല്ല.
• ജീവൻ സ്വയം നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നുമല്ല.
• ജീവൻ യാദൃശ്ചികമായ ഒരു ഭൗതികസംഭവത്തിന്റെ ഫലവുമല്ല.

മറിച്ച്, ജീവൻ ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്; ക്രിസ്തുവിലാണ് അതിന്റെ ഉറവിടവും നിലനിൽപ്പും പരിപൂർണതയും.

അതുകൊണ്ടാണ് കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു തന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്:

“ഞാൻ വഴിയും സത്യവും ജീവനും ആകുന്നു.” (യോഹന്നാൻ 14:6)

ഓർത്തഡോക്സ് ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിൽ ഈ വചനം വെറും ആത്മീയജീവനെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ല; സകലജീവന്റെയും ആദിയും ആധാരവും ലക്ഷ്യവും ക്രിസ്തുവാണെന്ന വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമാണ്.

IX. ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്ര വീക്ഷണം: ദൈവം ജീവന്റെ ഉറവിടം, മനുഷ്യൻ സഹപ്രവർത്തകൻ

ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെയും മനുഷ്യജനനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രം വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിലും സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പാരമ്പര്യത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. ഈ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ കേന്ദ്രസന്ദേശം വ്യക്തമാണ്: ദൈവം മാത്രമാണ് സ്രഷ്ടാവും ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടവും.

ദൈവം സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ മാത്രം പ്രവർത്തിച്ച ഒരു സ്രഷ്ടാവല്ല; സകലസൃഷ്ടിയെയും ഓരോ നിമിഷവും നിലനിർത്തുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവദാതാവാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് സഭയുടെ ആരാധനയിലും പ്രാർത്ഥനകളിലും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ “ജീവദാതാവായ കർത്താവ്” (The Lord, the Giver of Life) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് മനുഷ്യന്റെ പങ്ക് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, മനുഷ്യൻ ജീവനെ സ്വതന്ത്രമായി സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ്. മാതാപിതാക്കൾ പുതിയൊരു മനുഷ്യജീവന്റെ ജനനത്തിന് ആവശ്യമായ ജൈവപ്രക്രിയകളിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു; എന്നാൽ ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവം തന്നെയാണ്. അതിനാൽ സന്താനോല്പാദനം മനുഷ്യന്റെ സ്വതന്ത്ര സൃഷ്ടിപ്രവൃത്തി അല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള വിശുദ്ധ ദൗത്യമാണ്.

ഈ അർത്ഥത്തിലാണ് വിശുദ്ധ പൗലോസ് വിശ്വാസികളെ “ദൈവത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകർ” (co-workers with God; 1 കൊരിന്ത്യർ 3:9) എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ വചനം സന്താനോല്പാദനത്തെ മാത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നതല്ലെങ്കിലും, ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രം മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും ദൈവത്തോടുള്ള സഹകരണമായി മനസ്സിലാക്കുന്നു. വിവാഹവും കുടുംബജീവിതവും അതിന്റെ പ്രധാന പ്രകടനങ്ങളിലൊന്നാണ്.

അതുകൊണ്ട് ക്രൈസ്തവ വിവാഹം വെറും സാമൂഹികകരാറോ ജൈവബന്ധമോ അല്ല; അത് ഒരു വിശുദ്ധ കൂദാശയാണ്. ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലൂടെ ഭാര്യയും ഭർത്താവും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പദ്ധതിയിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു. ഓരോ പുതിയ മനുഷ്യജീവനും മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലം മാത്രമല്ല, ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ഇച്ഛയുടെ പ്രകടനവും കൂടിയാണ്.

ഈ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വീക്ഷണം ഓരോ മനുഷ്യജീവനും അതിന്റെ ആദ്യ നിമിഷം മുതൽ വിശുദ്ധവും അനന്യവുമായ മൂല്യമുണ്ടെന്ന് സഭയെ പ്രഖ്യാപിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ മനുഷ്യനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിലും സാദൃശ്യത്തിലും (ഉല്പത്തി 1:26–27) സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ്. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യജീവിതം വെറും ജൈവസംഭവമല്ല; അത് ദൈവികമായ ഒരു വിളിയും ദാനവും ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്.

ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ, മാതാപിതാക്കൾ ജീവന്റെ വാഹകരാണ്; ദൈവം ജീവന്റെ ദാതാവാണ്. മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്നില്ല; മറിച്ച്, സ്രഷ്ടാവിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിൽ വിനയപൂർവം പങ്കാളിയാകുന്ന സഹപ്രവർത്തകനാണ്.

X. ജീവന്റെ തുടർച്ചയും ആത്മാവും: ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ വീക്ഷണം

മനുഷ്യജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വേർതിരിവ് നിലനിർത്തുന്നു. സന്താനോല്പാദനത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ പങ്കും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനവും ഒരുപോലെ അംഗീകരിക്കുമ്പോഴും, ഇവ രണ്ടും ഒരുപോലെയല്ലെന്ന് സഭ വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നു.

മാതാപിതാക്കൾ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിലൂടെ പുതിയ മനുഷ്യജീവന്റെ ജനനത്തിന് ആവശ്യമായ ജൈവാടിത്തറ ഒരുക്കുന്നു. അവരുടെ വഴിയാണ് കുഞ്ഞിന് ഭൗതികശരീരവും ജനിതകവിവരങ്ങളും (DNA) ലഭിക്കുന്നത്. ഈ അർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യജീവന്റെ ജൈവതുടർച്ച തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ മനുഷ്യൻ വെറും ജൈവശരീരം മാത്രമല്ല. ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിലും സാദൃശ്യത്തിലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയെന്ന നിലയിൽ അവന്റെ ജീവിതത്തിന് ജൈവതലത്തെ അതിജീവിക്കുന്ന ആത്മീയമാനമുണ്ട്.

ഓർത്തഡോക്സ് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്, ജീവന്റെ ആത്യന്തിക ഉറവിടം ദൈവമാണെന്നാണ്. ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ഇച്ഛയുടെ ഫലമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഓരോ മനുഷ്യനും അനന്യനും ആവർത്തിക്കാനാവാത്ത വ്യക്തിത്വമുള്ളവനുമാണ്; അവന്റെ അസ്തിത്വം ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സ്നേഹത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്.

ആത്മാവിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് സഭ വളരെ സൂക്ഷ്മമായ സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. ആത്മാവ് മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് ജൈവപാരമ്പര്യമായി കൈമാറപ്പെടുന്നു എന്ന നിലപാട് സഭ ഔദ്യോഗികമായി പഠിപ്പിക്കുന്നില്ല. അതേസമയം, ആത്മാവ് എപ്പോൾ, എങ്ങനെ ദൈവത്താൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചും സഭ നിർണായകമായ ദാർശനിക നിർവചനം നൽകുന്നില്ല.

പകരം, സഭ ഊന്നിപ്പറയുന്നത് ഇതാണ്: മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആധാരവും അതിന്റെ ആത്മീയ അസ്തിത്വവും ദൈവത്തിൽ നിന്നാണ്. ഓരോ മനുഷ്യനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവനാണ്; അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യന്റെ ജീവനും ആത്മീയ മഹത്വവും ദൈവവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഈ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വീക്ഷണം രണ്ട് അതിരുകടന്ന നിലപാടുകളെയും ഒഴിവാക്കുന്നു. ഒരുവശത്ത് മനുഷ്യനെ വെറും ജൈവസംവിധാനമായി ചുരുക്കുന്ന ഭൗതികവാദത്തെയും, മറുവശത്ത് ആത്മാവിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് തിരുവെഴുത്തും വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യവും അന്തിമമായി നിർവചിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ അനാവശ്യമായ ഉറച്ച അവകാശവാദങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്ന സമീപനത്തെയും സഭ സ്വീകരിക്കുന്നില്ല.

അതുകൊണ്ട് ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം വ്യക്തമാണ്: മാതാപിതാക്കൾ ജൈവജീവിതത്തിന്റെ വാഹകരാണ്; ദൈവമാണ് ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം. ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സ്നേഹത്തിന്റെ അതുല്യമായ പ്രകടനമാണ്.

XI. വിമർശനാത്മക വിശകലനം: “അതേ ജീവൻ തന്നെയാണോ തുടരുന്നത്?”

ഇപ്പോൾ നാം പലപ്പോഴും കേൾക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്താവന വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കാം:

“തലമുറകൾക്കു മുമ്പേ ഉണ്ടായിരുന്ന ജീവനാണ് ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നത്.”

ഈ പ്രസ്താവനയിൽ ശാസ്ത്രീയമായി ശരിയായ ഘടകങ്ങളുണ്ട്. എന്നാൽ കൂടുതൽ കൃത്യത ആവശ്യമായ ഭാഗങ്ങളുമുണ്ട്.

ശരിയായ വശങ്ങൾ

ഈ പ്രസ്താവന സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ ജീവശാസ്ത്രവുമായി യോജിക്കുന്നവയാണ്.

• ജീവകോശങ്ങളുടെ തുടർച്ച തലമുറകളിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു.
• ജനിതകവിവരങ്ങൾ (DNA) മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് മക്കളിലേക്ക് കൈമാറപ്പെടുന്നു.
• ജീവന്റെ ജൈവധാര (continuity of life) വിച്ഛേദിക്കപ്പെടാതെ തലമുറകളിലൂടെ തുടരുന്നു.
• ജീവൻ സ്വാഭാവിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ മറ്റൊരു ജീവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത് എന്ന ജീവശാസ്ത്രതത്വത്തോടും ഇത് പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

ഈ അർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യചരിത്രം ജീവന്റെ അഖണ്ഡമായ ഒരു ശൃംഖലയാണ്.

കൂടുതൽ കൃത്യത ആവശ്യമായ വശങ്ങൾ

എന്നാൽ “അതേ ജീവൻ തന്നെയാണ് തുടരുന്നത്” എന്ന പ്രയോഗം ശാസ്ത്രീയമായി കൃത്യമല്ല.

ജീവശാസ്ത്രപരമായി ഓരോ മനുഷ്യനും ഒരു പുതിയ ജീവിയാണ്. ബീജവും അണ്ഡവും സംയോജിക്കുമ്പോൾ, മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നുള്ള ജനിതകവിവരങ്ങൾ പുതിയ രീതിയിൽ സംയോജിച്ച് മുമ്പൊരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുതിയ ജനിതകഘടന (unique genome) രൂപപ്പെടുന്നു. അപൂർവമായ സമാന ഇരട്ടകളെ (identical twins) ഒഴിച്ചാൽ, ഓരോ മനുഷ്യനും ജനിതകപരമായി അനന്യനാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു കുട്ടി മാതാപിതാക്കളുടെ ജീവൻ അതേപടി തുടരുന്ന വ്യക്തിയല്ല. അവൻ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യവ്യക്തിയാണ്. മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് ജൈവപാരമ്പര്യം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ഓരോ മനുഷ്യനും സ്വന്തം വ്യക്തിത്വവും ജനിതകസ്വത്വവും വികസനപാതയും ഉള്ള അനന്യ വ്യക്തിയാണ്.

അതിനാൽ “അതേ ജീവൻ തുടരുന്നു” എന്നതിനേക്കാൾ “ജീവന്റെ തുടർച്ച തലമുറകളിലൂടെ നിലനിൽക്കുന്നു” എന്നതാണ് കൂടുതൽ കൃത്യമായ ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണം.

ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ

ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വീക്ഷണത്തിൽ ഈ ശാസ്ത്രീയ നിരീക്ഷണം ദൈവശാസ്ത്രത്തോടും യോജിച്ചുപോകുന്നു. ഓരോ മനുഷ്യനും ജൈവതുടർച്ചയുടെ ഭാഗമാണെങ്കിലും, ഓരോരുത്തരും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട അനന്യ വ്യക്തിയാണ്. അതിനാൽ മനുഷ്യൻ മുൻതലമുറയുടെ ഒരു പകർപ്പല്ല; ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ ഇച്ഛയുടെ ഫലമായി ലോകത്തിലേക്ക് വരുന്ന പുതിയ വ്യക്തിയാണ്.

അതിനാൽ ശാസ്ത്രവും ദൈവശാസ്ത്രവും ഒരേ സത്യത്തിന്റെ രണ്ട് വശങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു:

• ശാസ്ത്രം ജീവന്റെ ജൈവതുടർച്ചയെ വിശദീകരിക്കുന്നു.
• ദൈവശാസ്ത്രം ഓരോ പുതിയ മനുഷ്യവ്യക്തിയുടെയും അനന്യതയും ദൈവികമായ വിളിയും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

ഈ രണ്ട് വീക്ഷണങ്ങളും ചേർന്നുനോക്കുമ്പോൾ, ഓരോ മനുഷ്യജനനവും ജീവന്റെ തുടർച്ചയുടെ ഭാഗമാണെന്നും അതോടൊപ്പം ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പുതിയ പ്രകടനമാണെന്നും നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു.

XII. അന്തിമചോദ്യം: “ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?” — വിവിധ വിജ്ഞാനശാഖകളുടെ ഉത്തരങ്ങൾ

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ ചോദ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്:

“ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?”

ഈ ചോദ്യത്തിന് ഒരൊറ്റ ശാഖയിൽ നിന്ന് സമ്പൂർണമായ ഉത്തരം ലഭിക്കുന്നില്ല. കാരണം, ഓരോ വിജ്ഞാനശാഖയും ഈ ചോദ്യത്തെ വ്യത്യസ്തമായ തലങ്ങളിൽ നിന്നാണ് സമീപിക്കുന്നത്. ജീവശാസ്ത്രം, പരിണാമശാസ്ത്രം, തത്ത്വചിന്ത, ദൈവശാസ്ത്രം എന്നിവ പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്നവയല്ല; മറിച്ച് ജീവന്റെ രഹസ്യത്തെ വ്യത്യസ്ത കോണുകളിൽ നിന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നവയാണ്.

1. ജീവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉത്തരം

ജീവശാസ്ത്രം വ്യക്തമായി പഠിപ്പിക്കുന്നത്, സാധാരണ പ്രകൃതിപരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവൻ മറ്റൊരു ജീവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത് (Omne vivum ex vivo) എന്നതാണ്. മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് മക്കളിലേക്ക് ജീവന്റെ ജൈവതുടർച്ച എങ്ങനെ കൈമാറപ്പെടുന്നു എന്നത് ജീവശാസ്ത്രം വിശദീകരിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ആദ്യത്തെ ജീവൻ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇന്നും അന്തിമമായ ശാസ്ത്രീയ ഉത്തരമില്ല. അബയോജനിസിസ് പോലുള്ള പരികല്പനകൾ ഈ വിഷയത്തിൽ ഗവേഷണം തുടരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ആദ്യജീവന്റെ ഉത്ഭവം ഇന്നും സജീവമായ ശാസ്ത്രീയ അന്വേഷണവിഷയമാണ്.

2. പരിണാമശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉത്തരം

പരിണാമശാസ്ത്രം ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നില്ല. അതിന്റെ പഠനവിഷയം ജീവൻ നിലവിൽ വന്നതിനുശേഷം സംഭവിച്ച ജൈവവികാസമാണ്.

ജനിതകവ്യതിയാനങ്ങൾ, പ്രകൃതിനിർധാരണം, അനുരൂപീകരണം തുടങ്ങിയ പ്രക്രിയകളിലൂടെ ജീവിവർഗങ്ങൾ എങ്ങനെ വൈവിധ്യവൽക്കരിക്കപ്പെടുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്തു എന്നതാണ് പരിണാമശാസ്ത്രം വിശദീകരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ “ജീവൻ എങ്ങനെ ആരംഭിച്ചു?” എന്നതല്ല, “ജീവൻ ഉണ്ടായതിനുശേഷം അത് എങ്ങനെ വികസിച്ചു?” എന്നതാണ് അതിന്റെ പ്രധാന ചോദ്യമേഖല.

3. തത്ത്വചിന്തയുടെ ഉത്തരം

തത്ത്വചിന്ത ജീവന്റെ ഭൗതികപ്രക്രിയകളെക്കാൾ അതിന്റെ ആന്തരിക സ്വഭാവത്തെയും അർത്ഥത്തെയും അന്വേഷിക്കുന്നു.

“ജീവൻ എന്നത് എന്താണ്?”

“ഒരു വസ്തുവിനെ ജീവനുള്ളതാക്കുന്ന അടിസ്ഥാനതത്വം എന്താണ്?”

“ജീവന് അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവും നൽകുന്നത് എന്താണ്?”

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്കാണ് തത്ത്വചിന്ത ഉത്തരം തേടുന്നത്. ജീവന്റെ ആന്തരിക യാഥാർഥ്യത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ബൗദ്ധിക അന്വേഷണമാണ് തത്ത്വചിന്ത.

4. ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഉത്തരം

ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

തിരുവെഴുത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം വ്യക്തമാണ്:

• ദൈവമാണ് സ്രഷ്ടാവ്.
• ദൈവമാണ് ജീവദാതാവ്.
• ദൈവമാണ് സകലജീവന്റെയും പരിപാലകൻ.

ജീവൻ സ്വയം ഉരുത്തിരിഞ്ഞതോ സ്വയം നിലനിൽക്കുന്നതോ അല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ദാനമാണ്. അതുകൊണ്ട് ജീവന്റെ ആരംഭവും നിലനിൽപ്പും ലക്ഷ്യവും ദൈവത്തിൽ തന്നെയാണ്.

5. ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശ്വാസം

ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ദൈവശാസ്ത്രം ബൈബിളിന്റെയും സഭാപിതാക്കന്മാരുടെയും പാരമ്പര്യത്തിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്.

സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നത്:

• ദൈവം മാത്രമാണ് ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം.
• മാതാപിതാക്കൾ ജീവനെ സ്വതന്ത്രമായി സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല.
• വിവാഹത്തിലൂടെയും സന്താനോല്പാദനത്തിലൂടെയും അവർ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനത്തിൽ സഹപ്രവർത്തകരാകുന്നു.
• ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട അനന്യ വ്യക്തിയാണ്; അതിനാൽ ഓരോ ജീവനും വിശുദ്ധവും അമൂല്യവുമാണ്.

ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന് വ്യത്യസ്ത വിജ്ഞാനശാഖകൾ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിൽ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നു.

• ജീവശാസ്ത്രം ജീവന്റെ ജൈവതുടർച്ചയെ വിശദീകരിക്കുന്നു.
• പരിണാമശാസ്ത്രം ജീവന്റെ വൈവിധ്യത്തെയും വികാസത്തെയും വിശദീകരിക്കുന്നു.
• തത്ത്വചിന്ത ജീവന്റെ ആന്തരിക സ്വഭാവത്തെയും അർത്ഥത്തെയും അന്വേഷിക്കുന്നു.
• ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രം ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.
• മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസം മനുഷ്യൻ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപ്രവൃത്തിയിൽ സഹപ്രവർത്തകനാണെന്നും ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ദൈവത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ദാനമാണെന്നും പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അതിനാൽ, “ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരൊറ്റ ശാഖയുടെ ഉത്തരമല്ല, മറിച്ച് വ്യത്യസ്ത വിജ്ഞാനശാഖകളുടെ പരസ്പരപൂരകമായ ഉൾക്കാഴ്ചകളാണ് കൂടുതൽ സമഗ്രമായ ധാരണ നൽകുന്നത്. ശാസ്ത്രം ജീവന്റെ പ്രവർത്തനരീതികളെ വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ, ദൈവശാസ്ത്രം ജീവന്റെ അന്തിമ ഉറവിടത്തെയും അർത്ഥത്തെയും ലക്ഷ്യത്തെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഉപസംഹാരം

ഈ പഠനത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ നാം ചോദിച്ച ചോദ്യം വീണ്ടും ഓർക്കാം:

“ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?”

പിതാവിന്റെ ബീജത്തിനും മാതാവിന്റെ അണ്ഡത്തിനും ജീവനുണ്ടെന്നത് ജീവശാസ്ത്രം വ്യക്തമായി സ്ഥാപിച്ച ഒരു സത്യമാണ്. ആ ജീവൻ അവരുടെ ശരീരത്തിലെ ജീവനുള്ള കോശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ജൈവതുടർച്ചയുടെ ഭാഗമാണ്. ഓരോ തലമുറയും മുൻതലമുറയിൽ നിന്ന് ജീവന്റെ പ്രവാഹം സ്വീകരിച്ച് അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറുന്നു.

എന്നാൽ ഈ ജൈവതുടർച്ചയെ പിന്നോട്ടു പിന്തുടരുമ്പോൾ, അനിവാര്യമായും മറ്റൊരു ചോദ്യത്തിലേക്കാണ് നാം എത്തിച്ചേരുന്നത്:

ആദ്യത്തെ ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു?

ഇന്നത്തെ ശാസ്ത്രം ഈ ചോദ്യത്തിന് അന്തിമമായ ഉത്തരത്തിലെത്തിയിട്ടില്ല. ജീവന്റെ ആദ്യ ഉത്ഭവത്തെ വിശദീകരിക്കാൻ വിവിധ ശാസ്ത്രീയ പരികല്പനകൾ മുന്നോട്ടുവച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അജീവപദാർഥങ്ങളിൽ നിന്ന് ആദ്യത്തെ ജീവനുള്ള വ്യവസ്ഥ എങ്ങനെ രൂപപ്പെട്ടു എന്നത് ഇന്നും സജീവമായ ഗവേഷണവിഷയമാണ്. ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ശക്തി അതിന്റെ സത്യസന്ധതയിലാണ്—അറിയുന്നതിനെ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുകയും, അറിയാത്തതിനെ തുറന്നുപറഞ്ഞ് അന്വേഷണം തുടരുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ്.

ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രം ഈ ചോദ്യത്തെ മറ്റൊരു തലത്തിൽ സമീപിക്കുന്നു. ബൈബിളിന്റെ സാക്ഷ്യവും ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശ്വാസവും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് ദൈവമാണ് ജീവന്റെ ആദിയും അന്തിമ ഉറവിടവും എന്നതാണ്. ജീവൻ സ്വയം ഉരുത്തിരിഞ്ഞതല്ല; അത് ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ സ്നേഹത്തിന്റെ ദാനമാണ്. മനുഷ്യൻ തന്റെ ജൈവപ്രക്രിയകളിലൂടെ ജീവന്റെ തുടർച്ചയിൽ പങ്കുചേരുന്നുവെങ്കിലും, ജീവന്റെ പരമമായ ഉറവിടം ദൈവം തന്നെയാണ്.

ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിൽ ജീവൻ യാദൃശ്ചികമായ ഒരു രാസപ്രതിഭാസമായി ചുരുങ്ങുന്നില്ല. ഓരോ മനുഷ്യജീവനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട വിശുദ്ധവും അനന്യവുമായ വ്യക്തിയാണ്. അതിനാൽ വിവാഹവും സന്താനോല്പാദനവും വെറും ജൈവസംഭവങ്ങളല്ല; ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ പ്രവർത്തനത്തിൽ മനുഷ്യൻ സഹപ്രവർത്തകനാകുന്ന വിശുദ്ധമായ ദൗത്യമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ശാസ്ത്രത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളായി കാണേണ്ട ആവശ്യമില്ല. ശാസ്ത്രം ജീവൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു; ദൈവശാസ്ത്രം ജീവൻ എവിടെ നിന്നു വന്നു, എന്തിനുവേണ്ടിയാണ്, അതിന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം എന്താണ് എന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം നൽകുന്നു. ഒന്നിന്റെ പരിധി മറ്റൊന്നിന്റെ പരിധിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് രണ്ടും ചേർന്നാണ് മനുഷ്യന് ജീവന്റെ രഹസ്യത്തെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്.

അവസാനമായി, സങ്കീർത്തനക്കാരന്റെ വാക്കുകൾ ഈ പഠനത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സംഗ്രഹമായി മാറുന്നു:

“ജീവന്റെ ഉറവിടം നിന്നോടുകൂടെ ആകുന്നു; നിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങൾ വെളിച്ചം കാണുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 36:9)

ജീവന്റെ രഹസ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ അന്വേഷണം തുടരാം. എന്നാൽ വിശ്വാസിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ അതിന്റെ അന്തിമ ഉത്തരമിതാണ്:

ജീവൻദൈവത്തിൽനിന്നാണ്ആരംഭിക്കുന്നത്, ദൈവത്താൽനിലനിൽക്കുന്നു, ഒടുവിൽദൈവത്തിൽതന്നെയാണ്അതിന്റെപൂർണതപ്രാപിക്കുന്നത്.