പി പി ചെറിയാൻ
പള്ളികൾ, അമ്പലങ്ങൾ, മറ്റ് ആരാധനാലയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനും ആത്മീയമായി വളരാനുമുള്ള ഇടമായിരിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ, സമീപകാലത്തായി ഈ വിശുദ്ധ സ്ഥലങ്ങൾ തങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ച് അധഃപതനത്തിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുന്ന ഒരു ദുഃഖകരമായ പ്രവണതയാണ് നാം കാണുന്നത്
ആരാധനാലയങ്ങൾ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥ പഠനത്തിനോ, ധ്യാനത്തിനോ, നിശ്ശബ്ദ പ്രാർത്ഥനയ്ക്കോ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നതിനു പകരം, അമിതമായ വിനോദ പരിപാടികൾക്കും, അനാവശ്യമായ ആഘോഷങ്ങൾക്കും മേളകൾക്കും പ്രാമുഖ്യം നൽകുന്നു.വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാനും ആഡംബരങ്ങൾ കൂട്ടാനുമുള്ള മത്സരം നടക്കുന്നു. ഇത് ആത്മീയതയെക്കാൾ ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.
ആരാധനയുടെ പേരിൽ അരങ്ങേറുന്ന ഈ ‘പ്രകടനങ്ങൾ ‘ വിശ്വാസികളുടെ ശ്രദ്ധയെ ദൈവത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റി ലൗകിക കാര്യങ്ങളിലേക്ക് തിരിക്കുകയാണ്.ആരാധനാലയങ്ങൾ കേവലം സാമൂഹിക ക്ലബ്ബുകളോ, വിനോദ കേന്ദ്രങ്ങളോ, അല്ലെങ്കിൽ വ്യക്തിഗത ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഒത്തുചേരൽ സ്ഥലങ്ങളോ ആയി മാറുന്നു.
കൂട്ടായ്മകൾ ആവശ്യമാണ്, പക്ഷെ അവ ആത്മീയതയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും അടിത്തറയിൽ ഊന്നിയതായിരിക്കണം. എന്നാൽ, ഇന്ന് കാണുന്നത് രാഷ്ട്രീയപരമായ ഇടപെടലുകൾക്കും, ഗ്രൂപ്പ് പോരുകൾക്കും, സ്വാർത്ഥ താൽപര്യങ്ങൾക്കുമുള്ള വേദിയാകുന്നതാണ്.
പാവപ്പെട്ടവനെ സഹായിക്കാനും, രോഗിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനും, നീതിക്ക് വേണ്ടി നിലകൊള്ളാനുമുള്ള യഥാർത്ഥ ക്രൈസ്തവ, ഹൈന്ദവ, ഇസ്ലാമിക ധർമ്മങ്ങൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്നു.സമൂഹത്തോടുള്ള ഈ ഉത്തരവാദിത്തം കുറയുന്നത് ആരാധനാലയങ്ങളുടെ ചൈതന്യം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.
ആരാധനാലയങ്ങൾ അതിന്റെ മുഖ്യലക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിക്കുമ്പോൾ എന്താണ് സംഭവിക്കുക എന്നതിന് യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു ശക്തമായ ഉദാഹരണമുണ്ട്..
യെരുശലേം ദേവാലയത്തിൽ പ്രാർത്ഥനയ്ക്ക് പകരം കന്നുകാലികളെയും പ്രാവിനെയും വിൽക്കുന്നവരെയും, പണം മാറ്റി കൊടുക്കുന്ന നാണയവിനിമയക്കാരെയും യേശു കണ്ടു. പ്രാർത്ഥനാലയം സ്വന്തം ലാഭത്തിനായി കച്ചവടം നടത്തുന്നവരുടെ ഒരു ഇടത്താവളമായി മാറിയിരുന്നു.
യേശു ചാട്ടവാർ ഉണ്ടാക്കി അവരെയും കന്നുകാലികളെയും ദേവാലയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കി. നാണയവിനിമയക്കാരുടെ മേശകളും അവിടുന്ന് മറിച്ചിട്ടു. “എന്റെ ആലയം പ്രാർത്ഥനാലയം എന്നു വിളിക്കപ്പെടും; നിങ്ങളോ അതിനെ കവർച്ചക്കാരുടെ ഗുഹയാക്കിത്തീർത്തു.” (മത്തായി 21:13) എന്ന് യേശു ശക്തമായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഇന്നത്തെ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ കാണുന്ന അമിതമായ ആർഭാടവും, ലൗകികമായ ഇടപെടലുകളും യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഇഷ്ടത്തിന് വിരുദ്ധമാണെന്ന ശക്തമായ താക്കീതാണ് ഈ സംഭവം നൽകുന്നത്.
ഈ ദുശ്ശീലം തുടർന്നാൽ, നമ്മുടെ ആരാധനാലയങ്ങൾ ആത്മീയമായ ഉണർവോ, ദൈവീകമായ അനുഭവമോ ലഭിക്കാത്ത വെറും ആൾക്കൂട്ട കേന്ദ്രങ്ങളായി മാറും. ഇത് സമൂഹത്തിൽ വിശ്വാസത്തിന്റെ ശക്തി കുറയ്ക്കുന്നതിനും ആത്മീയ തകർച്ചയ്ക്കും കാരണമാകും.
വിശ്വാസികൾ ഓരോരുത്തരും ഈ പ്രവണതക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തണം. ആരാധനാലയങ്ങൾ അവയുടെ ‘മുഖ്യലക്ഷ്യത്തിലേക്ക്’ തിരിച്ചുപോകാൻ നാം ആവശ്യപ്പെടണം.
അധികാരികൾ അവരുടെ സമയം, പണം, ഊർജ്ജം എന്നിവ വിനിയോഗിക്കേണ്ടത് ആത്മീയവും ധാർമ്മികവുമായ ഉന്നമനത്തിന് വേണ്ടിയായിരിക്കണം; അല്ലാതെ ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങൾക്കും സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്കും വേണ്ടിയാവരുത്.
നമ്മുടെ ആരാധനാലയങ്ങൾ ശാന്തതയുടെയും പരിവർത്തനത്തിന്റെയും ഇടങ്ങളായി നിലകൊള്ളണം. അവിടെ ക്ലബ്ബുകളുടെ കോലാഹലങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമാണ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കേണ്ടത്. അതിനുവേണ്ടി നമുക്ക് ഒറ്റക്കെട്ടായി നിലകൊള്ളാം.
