നമ്മുടെ കോളജുകളിലും നഴ്സിങ് പഠിക്കാനാകണം

ലോകത്തെ പരിചരിക്കുന്ന മലയാളി നഴ്സുമാരുടെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് കേരളം കൂടുതൽ പഠനാവസരങ്ങൾ ഒരുക്കണം

ഒരു വലിയ ട്രങ്കുപെട്ടിയിൽ ഏതാനും വസ്ത്രങ്ങളും വീട്ടിൽനിന്നു പൊതിഞ്ഞുകൊടുത്ത ഭക്ഷണവുമായി ആദ്യമായി ദൂരയാത്രയ്ക്കിറങ്ങിയ കേരളത്തിലെ പെൺകുട്ടികളെ എന്റെ തലമുറ മറന്നിട്ടുണ്ടാകില്ല. ബോംബെയിലേക്കും ഡൽഹിയിലേക്കും പാറ്റ്നയിലേക്കും നഴ്സിങ് പഠിക്കാൻ പോയ അവരിൽ പലർക്കും ആ യാത്ര സ്വന്തം ജീവിതം മാത്രമല്ല, ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവിയും മാറ്റാനുള്ള ശ്രമവുമായിരുന്നു.

അപരിചിതമായ ഭാഷയും നഗരവും ആശുപത്രിജീവിതവും നേരിട്ട ആ തലമുറ പിന്നീട് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലുമെത്തി. അവര്‍ സഹോദരങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ചു. മാതാപിതാക്കളെ സംരക്ഷിച്ചു. വീടുകൾ പണിതു. അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൂടുതൽ അവസരങ്ങൾ തുറന്നുകൊടുത്തു. കേരളത്തിന്റെ വളർച്ചയെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ആ സ്ത്രീകളുടെ അധ്വാനവും ഓർക്കണം. ഇന്ന് സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഉൾപ്പെടുന്ന പുതിയ തലമുറ ആ സേവനപാരമ്പര്യം തുടരുന്നു.

അവരോടുള്ള ആദരവിൽനിന്നാണ് എന്റെ ചോദ്യം ഉയരുന്നത്. നഴ്സിങ് പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് സ്വന്തം നാട്ടിൽ കൂടുതൽ നല്ല അവസരങ്ങൾ ഒരുക്കാൻ കേരളത്തിന് കഴിയില്ലേ? പേരും പാരമ്പര്യവും അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങളുമുള്ള സാധാരണ കോളജുകളിലും അംഗീകൃത നഴ്സിങ് വിഭാഗങ്ങളും അനുബന്ധ ആരോഗ്യശാസ്ത്ര കോഴ്സുകളും ആരംഭിക്കുന്നതിന്റെ സാധ്യത സർക്കാർ പരിശോധിക്കേണ്ടതല്ലേ?

പ്രവാസികളുടെ സംഭാവനയ്ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ മറുപടി

കേരള മൈഗ്രേഷൻ സർവേ 2023 പ്രകാരം ആ വർഷം കേരളത്തിലേക്കെത്തിയ പ്രവാസിപ്പണം 2,16,893 കോടി രൂപയാണ്. 2018-ലെ 85,092 കോടി രൂപയെ അപേക്ഷിച്ച് വലിയ വർധന. ഇത് എല്ലാ വിഭാഗം പ്രവാസികളും ചേർന്ന് അയച്ച പണമാണ്; നഴ്സുമാരുടെ മാത്രം സംഭാവനയായി ഈ തുക അവതരിപ്പിക്കാനാവില്ല. എങ്കിലും കുടുംബങ്ങളുടെയും നാട്ടിന്റെയും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയിൽ പ്രവാസി നഴ്സുമാർ വഹിച്ച പങ്ക് നമ്മുടെ ചുറ്റുപാടുകളിലെ ജീവിതകഥകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. [1]

അവരുടെ പണമയയ്ക്കലിനെ വിലമതിക്കുന്നതോടൊപ്പം, ആ തൊഴിൽ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് എന്തു സൗകര്യമാണ് നാം ഒരുക്കുന്നതെന്നും ചോദിക്കണം. കേരളത്തിൽ പഠിക്കാൻ താൽപര്യമുള്ള ഒരു വിദ്യാർഥിക്ക് അനുയോജ്യമായ സീറ്റോ താങ്ങാവുന്ന ഫീസോ ലഭിക്കാത്തതിനാൽ പുറത്തേക്കു പോകേണ്ടിവരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ട വിഷയമാണ്.

മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിലോ വിദേശത്തോ പഠിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല. പലരും അത് സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. എന്നാൽ നാട്ടിൽ പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും ഒരു നല്ല തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ലഭിക്കണം. യാത്രയും താമസവും ഫീസും വിദ്യാഭ്യാസവായ്പയും ചേർന്നുള്ള കുടുംബത്തിന്റെ മൊത്തം ബാധ്യത നയരൂപീകരണത്തിൽ പരിഗണിക്കണം.

ഇതിനകം ഉണ്ടായ മുന്നേറ്റവും അടുത്ത ചുവടും

കേരളത്തിൽ ഈ രംഗത്ത് ഒന്നും നടന്നിട്ടില്ലെന്നു പറയുന്നത് നീതിയാകില്ല. സംസ്ഥാന ആസൂത്രണ ബോർഡിന്റെ സാമ്പത്തിക അവലോകനം 2025 എല്ലാ ജില്ലകളിലുമുള്ള സർക്കാർ നഴ്സിങ് കോളജുകളെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അതിലെ 2025–26 അധ്യയനവർഷത്തെ അനുബന്ധ പട്ടികയിൽ സർക്കാർ മെഡിക്കൽ കോളജ് സംവിധാനത്തിലെ ബി.എസ്.സി. നഴ്സിങ് പ്രവേശനശേഷി 1,130 സീറ്റുകളാണ്. ഇത് സംസ്ഥാനത്തെ മുഴുവൻ സർക്കാർ, സ്വാശ്രയ സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും ആകെ സീറ്റുകളുടെ കണക്കല്ല. [2]

ഈ മുന്നേറ്റത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ അടുത്ത ചോദ്യം ഉന്നയിക്കാം. നിലവിലുള്ള കോളജുകളുടെയും ആശുപത്രികളുടെയും ശേഷി കൂടുതൽ ഏകോപിപ്പിച്ച് പഠനാവസരങ്ങൾ വിപുലപ്പെടുത്താനാകുമോ?

അതിന് ആദ്യം വ്യക്തമായ കണക്ക് വേണം. നഴ്സിങ് പഠിക്കാൻ താൽപര്യമുള്ള എത്ര കുട്ടികളുണ്ട്? ജില്ലതിരിച്ച് അംഗീകൃത സീറ്റുകൾ എത്ര? എത്ര സീറ്റുകൾ ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു? ലഭ്യമായ സീറ്റുകളിൽ എത്രയെണ്ണം സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾക്ക് താങ്ങാനാകും? എത്ര മലയാളി വിദ്യാർഥികൾ പുറത്തുപോയി നഴ്സിങ് പഠിക്കുന്നു? ഈ വിവരങ്ങൾ ഒരുമിച്ചു പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാൽ സീറ്റുകളുടെ കുറവും ഫീസിന്റെ പ്രശ്നവും പരിശീലനസൗകര്യങ്ങളുടെ പരിമിതിയും വേർതിരിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം.

അമേരിക്കയിൽനിന്ന് പഠിക്കാവുന്ന മാതൃക

അമേരിക്കയിലെ ജീവിതത്തിനിടയിൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കാര്യമാണ് സാധാരണ കോളജുകളിലും സർവകലാശാലകളിലും ആരോഗ്യവിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള സ്ഥാനം. നഴ്സിങ് പഠനം എല്ലായിടത്തും ആശുപത്രിയുടെ സ്വന്തം വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനത്തിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

ന്യൂജേഴ്സിയിലെ ബെർഗൻ കമ്മ്യൂണിറ്റി കോളജ് ഒരു ഉദാഹരണമാണ്. അവിടത്തെ നഴ്സിങ് അസോസിയേറ്റ് ഡിഗ്രി പരിപാടിയിൽ ക്ലാസ് പഠനവും നഴ്സിങ് നൈപുണ്യപരിശീലനവും സിമുലേഷൻ ലാബുകളും വിവിധ ക്ലിനിക്കൽ സാഹചര്യങ്ങളിലെ പരിശീലനവും ഉൾപ്പെടുന്നു. അംഗീകൃത കോഴ്സ് പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം ലൈസൻസിങ് പരീക്ഷയും മറ്റു നിബന്ധനകളും പാലിച്ചാണ് രജിസ്റ്റേർഡ് നഴ്സാകുന്നത്. ബിരുദം ലഭിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം ലൈസൻസ് ലഭിക്കുന്നില്ല. [3]

ഈ മാതൃകയിൽനിന്നു സ്വീകരിക്കേണ്ട ആശയം വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളും ചികിത്സാസ്ഥാപനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ആസൂത്രിത സഹകരണമാണ്. അമേരിക്കയിലെ നിയമങ്ങൾ ഇന്ത്യയിലേക്കു പകർത്തണമെന്നല്ല എന്റെ നിർദേശം. നമ്മുടെ ചട്ടങ്ങൾ പാലിച്ചുകൊണ്ട് അത്തരമൊരു സഹകരണം കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്തണം.

കോളജിലെ സ്ഥലം മാത്രം മതിയാകില്ല

ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന കാര്യം എടുത്തു പറയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നല്ലൊരു കോളജിന് ലൈബ്രറിയും സയൻസ് ലാബും ഉണ്ടെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം നഴ്സിങ് കോഴ്സ് തുടങ്ങാനാവില്ല. പൊതുവിഷയങ്ങളിലെ അധ്യാപകർ നഴ്സിങ് അധ്യാപകർക്ക് പകരമാകുകയുമില്ല. പ്രത്യേക യോഗ്യതയുള്ള നഴ്സിങ് അധ്യാപകരും പരിശീലനലാബുകളും അംഗീകൃത ക്ലിനിക്കൽ സംവിധാനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്.

ഇന്ത്യൻ നഴ്സിങ് കൗൺസിലിന്റെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മാർഗനിർദേശങ്ങൾ സാധാരണയായി സ്ഥാപനത്തിന് സ്വന്തം 100 കിടക്കകളുള്ള പാരന്റ് ആശുപത്രി ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അധിക ക്ലിനിക്കൽ പരിശീലനത്തിനുള്ള ആശുപത്രിബന്ധങ്ങളും വേണം. സമീപത്ത് ഒരു ക്ലിനിക്കുമായി ധാരണാപത്രം ഒപ്പിട്ടാൽ എല്ലാ നിബന്ധനകളും നിറവേറുമെന്നു കരുതാനാവില്ല. [4]

അതേസമയം, മറ്റു വിദ്യാഭ്യാസപരിപാടികൾ നടത്തുന്ന സ്ഥാപനത്തിൽ നഴ്സിങ് വിഭാഗം നിശ്ചിത സൗകര്യങ്ങളോടെയുള്ള പ്രത്യേക ബ്ലോക്കിലോ നിലയിലോ പ്രവർത്തിക്കാമെന്നും ഈ മാർഗനിർദേശങ്ങളിൽ പറയുന്നു. അതിനാൽ സാധാരണ കോളജ് ക്യാമ്പസിൽ നഴ്സിങ് പഠനം എന്ന ആശയം തള്ളിക്കളയേണ്ടതില്ല. ആശുപത്രിയുടെ ഉടമസ്ഥതയോ നിയന്ത്രണമോ, പരിശീലനശേഷിയോ, അംഗീകാരമോ സംബന്ധിച്ച വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുന്ന സ്ഥാപനഘടന കണ്ടെത്തുകയാണ് വേണ്ടത്. [4]

നിലവിലെ നിയമങ്ങൾക്കുള്ളിൽ സാധ്യമായ മാതൃകകൾ സർക്കാർ വിശദീകരിക്കണം. മാറ്റം ആവശ്യമായ വ്യവസ്ഥകളുണ്ടെങ്കിൽ രോഗിസുരക്ഷയും വിദ്യാഭ്യാസനിലവാരവും ഉറപ്പാക്കുന്ന പരിഷ്കാരങ്ങൾ ബന്ധപ്പെട്ട ദേശീയ സ്ഥാപനങ്ങളുമായി ചർച്ച ചെയ്യണം. സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ അനുമതിമാത്രം എല്ലാ അംഗീകാരങ്ങൾക്കും പകരമാകില്ല.

ചെറിയൊരു തുടക്കത്തിന് വ്യക്തമായ പദ്ധതി

ആരോഗ്യവകുപ്പും ഉന്നതവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പും ചേർന്ന് കോളജുകളുടെയും ആശുപത്രികളുടെയും ഒരു സാധ്യതാപഠനം നടത്തണം. നഴ്സിങ് വിദ്യാഭ്യാസ വിദഗ്ധർ, സർവകലാശാലകൾ, നിയന്ത്രണസ്ഥാപനങ്ങൾ, ആശുപത്രികൾ എന്നിവരുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെ ഏതാനും ക്യാമ്പസുകളിൽ മാതൃകാപദ്ധതി ആസൂത്രണം ചെയ്യാം.

ഉദാഹരണത്തിന്, ആവശ്യമായ അംഗീകാരവും അധ്യാപകരും പരിശീലനശേഷിയും ഉറപ്പാക്കിയശേഷം 20 കോളജുകളിൽ വർഷം 60 സീറ്റുകൾവീതം അനുവദിക്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ 1,200 അധിക പ്രവേശനാവസരങ്ങൾ ലഭിക്കും. ഇത് അംഗീകരിച്ച സർക്കാർ പദ്ധതിയോ നിലവിലുള്ള സീറ്റുകളുടെ കണക്കോ അല്ല; പരിമിതമായൊരു തുടക്കത്തിന്റെ സാധ്യത വ്യക്തമാക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണ്.

സീറ്റ് അനുവദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് നാലുവർഷത്തേക്കുള്ള അധ്യാപകച്ചെലവും ലാബ് സൗകര്യങ്ങളും ആശുപത്രിപരിശീലനവും വിദ്യാർഥികളുടെ യാത്രയും താമസവും കണക്കാക്കണം. ആശുപത്രിയിലെ ഒരേ പരിശീലനസൗകര്യം ഒന്നിലധികം കോളജുകൾക്കായി കടലാസിൽ ആവർത്തിച്ച് കാണിക്കുന്ന സാഹചര്യം ഒഴിവാക്കണം. വിദ്യാർഥികളെ സൗജന്യ തൊഴിലാളികളായി ഉപയോഗിക്കാതെ പഠനലക്ഷ്യങ്ങളോടെയും മേൽനോട്ടത്തോടെയും പരിശീലിപ്പിക്കണം.

പുതിയ അവസരങ്ങൾ സാധാരണ കുടുംബങ്ങൾക്കും ലഭിക്കാൻ സുതാര്യമായ പ്രവേശനവും നിയന്ത്രിത ഫീസും സ്കോളർഷിപ്പുകളും വേണം. പഠനം പൂർത്തിയാക്കുന്നവരുടെ പ്രായോഗിക നൈപുണ്യവും തൊഴിൽഫലവും വിലയിരുത്തിയശേഷം പദ്ധതി വികസിപ്പിക്കാം.

നഴ്സിങ്ങിനൊപ്പം മറ്റു ആരോഗ്യപഠനങ്ങളും

മെഡിക്കൽ ലബോറട്ടറി സയൻസ്, ഡയാലിസിസ്, ഇമേജിങ്, ഫിസിയോതെറാപ്പി, ഓപ്റ്റോമെട്രി തുടങ്ങിയ മേഖലകളുടെയും സാധ്യത പരിശോധിക്കണം. ഓരോ കോഴ്സിനും ആവശ്യമായ സൗകര്യങ്ങളും അധ്യാപകയോഗ്യതയും പരിശീലനരീതിയും വ്യത്യസ്തമാണ്. നഴ്സിങ്ങിനും മറ്റു ആരോഗ്യപ്രൊഫഷനുകൾക്കും ബാധകമായ അംഗീകാരസംവിധാനങ്ങളും ഒരുപോലെയല്ല.

ദേശീയതലത്തിൽ ഈ രംഗത്ത് പാഠ്യപദ്ധതികളും ഗുണനിലവാരസംവിധാനങ്ങളും വികസിച്ചുവരുന്നു. 2026 ഒക്ടോബർ ഏഴിലെ കേന്ദ്ര ആരോഗ്യ മന്ത്രാലയത്തിന്റെ അറിയിപ്പനുസരിച്ച് അലൈഡ് ഹെൽത്ത് മേഖലയിൽ 20 നൈപുണ്യാധിഷ്ഠിത പാഠ്യപദ്ധതികൾ പുറത്തിറക്കിയിട്ടുണ്ട്. സ്ഥാപനപരിശോധനയ്ക്കും പ്രൊഫഷണൽ രജിസ്ട്രേഷനും പുതിയ ചട്ടങ്ങളും വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ പുതിയ കോഴ്സുകൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യുമ്പോൾ ബന്ധപ്പെട്ട പുതിയ മാനദണ്ഡങ്ങളും പരിഗണിക്കണം. [5]

കേരളത്തിനും ലോകത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള വിദ്യാഭ്യാസം

ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ 2025-ലെ റിപ്പോർട്ടനുസരിച്ച് 2023-ൽ ആഗോളതലത്തിൽ നഴ്സുമാരുടെ കുറവ് ഏകദേശം 58 ലക്ഷമായിരുന്നു. 2030-ലും ഏകദേശം 41 ലക്ഷത്തിന്റെ കുറവ് തുടരുമെന്നാണ് വിലയിരുത്തൽ. എന്നാൽ ആഗോള കുറവുണ്ടെന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഏതു രാജ്യത്തും ഏതു ബിരുദധാരിക്കും ജോലി ഉറപ്പാകുന്നില്ല. തൊഴിൽലഭ്യതയും ലൈസൻസിങ് വ്യവസ്ഥകളും രാജ്യത്തിനനുസരിച്ച് മാറും. [6]

അതിനാൽ സീറ്റുകൾ കൂട്ടുന്നതിനൊപ്പം ഗുണമേന്മയുള്ള പരിശീലനവും ആശയവിനിമയശേഷിയും തൊഴിൽവിവരങ്ങളും നൽകണം. വിദേശത്ത് പോകുന്നവർക്ക് അംഗീകാരവും ലൈസൻസും സംബന്ധിച്ച ശരിയായ മാർഗനിർദേശം വേണം. കേരളത്തിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് മാന്യമായ വേതനവും സുരക്ഷിതമായ തൊഴിൽസാഹചര്യങ്ങളും ഉറപ്പാക്കണം. വയോജനപരിചരണവും വീട്ടിലെ ചികിത്സാസഹായവും ഉൾപ്പെടെയുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങളും ഈ ആസൂത്രണത്തിൽ ഇടംപിടിക്കണം.

കേരളത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു പ്രവാസിയായാണ് ഈ നിർദേശം വീണ്ടും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്. പുതിയ കോളജുകൾ പണിയുന്നതോടൊപ്പം, നിലവിലുള്ള നല്ല കോളജുകളിൽ ആവശ്യമായ പുതിയ സൗകര്യങ്ങൾ ഒരുക്കി ആരോഗ്യവിദ്യാഭ്യാസം വിപുലപ്പെടുത്തുന്നതും സർക്കാർ പരിഗണിക്കണം. പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ താൽപര്യമുള്ള ഭരണകൂടത്തിന് പഠനവിധേയമാക്കാവുന്ന നിർദേശമാണിത്.

സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളെ കരകയറ്റുകയും ലോകത്തെ രോഗികളെ പരിചരിക്കുകയും ചെയ്ത നമ്മുടെ നഴ്സുമാരെ ആദരിക്കാനുള്ള ഒരു വഴി, അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് സ്വന്തം നാട്ടിൽ നല്ല പഠനാവസരം ഒരുക്കുക എന്നതാണ്. ആ സാധ്യതയെക്കുറിച്ച് ഒരു തുറന്ന ചർച്ചയെങ്കിലും ആരംഭിക്കട്ടെ.

വർഗ്ഗീസ് പ്ലാമ്മൂട്ടിൽ