ഓഗസ്റ്റ് 15 ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഇന്ത്യക്കാർ ഏറെ അഭിമാനത്തോടെ ആഘോഷിക്കുന്ന ദിനമാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇന്ത്യയുടെ മോചനത്തിന്റെ 79-ാം വാർഷികമാണ് ഈ വർഷം നാം ആഘോഷിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കം ചെന്ന സംസ്കാരങ്ങളിൽ ഒന്നായ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റിയെഴുതിയ ചരിത്രപരമായ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു അത്.
ലോകത്തിന്റെ ഏതു കോണിലായാലും, ഇന്ത്യയിലായാലും വിദേശത്തായാലും, സ്വാതന്ത്ര്യദിനം വെറുമൊരു ദേശീയ അവധി മാത്രമല്ല. അത് ആഘോഷത്തിന്റെയും നന്ദിയുടെയും ഓർമ്മകളുടെയും ആത്മപരിശോധനയുടെയും ദിനമാണ്. എണ്ണമറ്റ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളുടെ യാഗങ്ങളെ അത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയും, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മഹത്വം ഉൾക്കൊള്ളാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ ദിവസത്തിന് വളരെ വ്യക്തിപരമായ ഒരു അർത്ഥമുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ അമ്പത്തഞ്ചു വർഷത്തിലേറെയായി ഞാൻ അമേരിക്കയിലാണ് താമസം. അമേരിക്കയാണ് എന്റെ വീടെന്ന് അഭിമാനത്തോടെ ഞാൻ പറയുമ്പോഴും, എന്റെ ജന്മനാടും ബാല്യകാലവും വേരുകളും എന്നും ഇന്ത്യ തന്നെയാണ്. ഓരോ സ്വാതന്ത്ര്യദിനവും കേരളത്തിലെ ആനിക്കാട് എന്ന ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ വളർന്നുവന്നതിന്റെ വിലയേറിയ ഓർമ്മകൾ എന്നിൽ ഉണർത്തുന്നു. 1947-ൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചതിനുശേഷം ഇന്ത്യ പിന്നിട്ട അസാധാരണമായ യാത്രാവഴികളെക്കുറിച്ചും ഇത് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമാകുമ്പോൾ എനിക്ക് നാല് വയസ്സ് മാത്രമായിരുന്നു പ്രായം. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധം അടുത്തിടെ അവസാനിച്ചിരുന്നു. ഏകദേശം രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടത്തെ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന് ശേഷം ഇന്ത്യ ഒടുവിൽ ഒരു സ്വതന്ത്ര രാജ്യമായി മാറി.
ആ പ്രായത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അർത്ഥമെന്തെന്നോ അതിനായി നടന്ന നീണ്ട സമരങ്ങളെക്കുറിച്ചോ എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, എന്തോ വലിയൊരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചുവെന്ന് ഒരു കുട്ടിയെന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. എവിടെയും വലിയ ആവേശമായിരുന്നു. ആളുകൾ ഒത്തുകൂടി, പുഞ്ചിരിച്ചു, പ്രാർത്ഥിച്ചു, വലിയ സന്തോഷത്തോടെ ആഘോഷിച്ചു. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മഹത്തായ നിമിഷങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഞാൻ കണ്ടതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നു.
ഏഴാമത്തെ വയസ്സിൽ കേരളത്തിലെ റാന്നിക്ക് സമീപമുള്ള ആനിക്കാട് മുറ്റത്തുമാവ് സി.എം.എസ് പ്രൈമറി സ്കൂളിൽ ഞാൻ പഠനം ആരംഭിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ജീവിതം ലളിതവും സമാധാനപൂർണ്ണവും പ്രകൃതിയോട് ഇണങ്ങി നിൽക്കുന്നതുമായിരുന്നു. മിക്ക കുടുംബങ്ങളും കൃഷിയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ജീവിച്ചിരുന്നത്. അവിടെ ഫാക്ടറികളോ റോഡുകളോ കാറുകളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, ആരുടെയെങ്കിലും കൈവശം ഒരു റേഡിയോ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അത വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. വണ്ടിയും വണ്ടികാളയു മായിരുന്നു പ്രധാന യാത്രാമാർഗ്ഗം, പല ഗ്രാമങ്ങളിലും അക്കാലത്ത് വൈദ്യുതി എത്തിയിരുന്നില്ല.
ആധുനിക സൗകര്യങ്ങൾ കുറവായിരുന്നെങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും ദാരിദ്ര്യം അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല. ഞങ്ങൾക്ക് സ്നേഹമുള്ള കുടുംബങ്ങളും നല്ല അയൽപക്കാരും ശക്തമായ ഒരു സമൂഹബോധവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ വർഷങ്ങളായിരുന്നു അവ.
ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തെക്കുറിച്ചും ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങളെക്കുറിച്ചും മുതിർന്നവർ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ പലപ്പോഴും കേട്ടിട്ടുണ്ട്. ഞങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ കേട്ട പേരുകൾ മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെയും ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന്റെയും ആയിരുന്നു. സത്യം, അഹിംസ, സമാധാനപരമായ പ്രതിരോധം എന്നിവയിലൂടെ ഗാന്ധിജി ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ പ്രചോദിപ്പിച്ചു. നെഹ്റു ഇന്ത്യയുടെ ആദ്യത്തെ പ്രധാനമന്ത്രിയായി. രാജ്യത്തുടനീളമുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് സ്കൂൾ കുട്ടികളെപ്പോലെ ഞങ്ങൾ ആവേശത്തോടെ വിളിച്ചു: “മഹാത്മാഗാന്ധിക്ക് ജയ്!”, “ജവഹർലാൽ നെഹ്റുവിന് ജയ്!” അവയുടെ ആഴം പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ആവാത്തത്ര ചെറുപ്പമായിരുന്നിട്ടും, ആ വാക്കുകൾ ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ രാജ്യത്തോടുള്ള സ്നേഹം നിറച്ചു.
എന്റെ ബാല്യകാലത്തെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നാണ് സ്കൂളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യദിനാഘോഷം. രാവിലെ തന്നെ വിദ്യാർത്ഥികൾ സ്കൂൾ അങ്കണത്തിൽ ഒത്തുകൂടും. നോബൽ സമ്മാന ജേതാവായ രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ രചിച്ച “ജന ഗണ മന” എന്ന ദേശീയഗാനം ആലപിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അഭിമാനത്തോടെ ദേശീയ പതാക ഉയർത്തി.
ആഘോഷങ്ങൾ ലളിതവും എന്നാൽ അർത്ഥവത്തായതുമായിരുന്നു. നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികളുടെ ത്യാഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് അധ്യാപകർ സംസാരിച്ചു. ഞങ്ങൾ ദേശഭക്തി ഗാനങ്ങൾ പാടി, സാംസ്കാരിക പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുത്തു, ചടങ്ങിന്റെ അവസാനം മധുരപലഹാരങ്ങളും ലഭിച്ചു. കുട്ടികളായ ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ആ മധുരം ഒരു വലിയ സമ്മാനമായിരുന്നു. ഇന്നുവരെ, ആ ആഘോഷങ്ങൾ എന്റെ ഏറ്റവും വിലയേറിയ ബാല്യകാല ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നായി നിലനിൽക്കുന്നു.
ബ്രിട്ടീഷുകാർ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്നത് ഭരണാധികാരികളായല്ല. 1600-ൽ സ്ഥാപിതമായ ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യ കമ്പനിയിലൂടെ വ്യാപാരികളായിട്ടാണ് അവർ എത്തിയത്. ആദ്യം അവർക്ക് ഇന്ത്യയുടെ സമ്പന്നമായ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളിലും തുണിത്തരങ്ങളിലും മറ്റ് വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളിലും മാത്രമായിരുന്നു താല്പര്യം. കാലക്രമേണ, വ്യാപാരത്തിലൂടെയും രാഷ്ട്രീയ സഖ്യങ്ങളിലൂടെയും സൈനിക വിജയങ്ങളിലൂടെയും കമ്പനി അവരുടെ സ്വാധീനം വ്യാപിപ്പിച്ചു. 1757-ലെ പ്ലാസി യുദ്ധത്തിനുശേഷം ബ്രിട്ടീഷ് അധികാരം വേഗത്തിൽ വളർന്നു. 1858-ൽ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണകൂടം നേരിട്ടുള്ള ഭരണം ഏറ്റെടുത്തു. അങ്ങനെ 1947 വരെ നീണ്ടുനിന്ന ‘ബ്രിട്ടീഷ് രാജ്’ എന്ന കാലഘട്ടം ആരംഭിച്ചു.
ഏകദേശം രണ്ടു നൂറ്റാണ്ടോളം ഇന്ത്യക്കാർ ബ്രിട്ടീഷ് കൊളോണിയൽ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ ജീവിച്ചു. അതേസമയം തലമുറകളായി ധീരരായ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സ്വപ്നത്തിനായി പോരാടുകയും ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇ ന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഒറ്റരാത്രികൊണ്ട് നേടിയെടുത്തതല്ല. ദശാബ്ദങ്ങളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിലൂടെയും ത്യാഗത്തിലൂടെയും അടിയുറച്ച പ്രതീക്ഷയിലൂടെയും അത് നേടിയെടുത്തതാണ്.
ആയിക്കണക്കിന് സ്വാതന്ത്ര്യസമര സേനാനികൾ തടവറ അനുഭവങ്ങളും കഷ്ടപ്പാടുകളും മരണവും നേരിട്ടു. അഹിംസാത്മക പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മഹാത്മാഗാന്ധി മാറി, ധൈര്യത്തിനും സത്യത്തിനും അക്രമമില്ലാതെ അടിച്ചമർത്തലുകളെ പരാജയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു.
മഹാത്മാഗാന്ധി, ജവഹർലാൽ നെഹ്റു, സർദാർ വല്ലഭഭായ് പട്ടേൽ, സുഭാഷ് ചന്ദ്രബോസ്, ഡോ. ബി.ആർ. അംബേദ്കർ, മൗലാന അബ്ദുൽ കലാം ആസാദ്, സരോജിനി നായിഡു തുടങ്ങി ചരിത്രത്തിന് പൂർണ്ണമായി രേഖപ്പെടുത്താൻ കഴിയാത്ത അനേകം പേർ ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന് രൂപം നൽകി.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷമുള്ള ബ്രിട്ടന്റെ സാമ്പത്തിക തകർച്ചയും ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ആക്കം കൂട്ടി. അങ്ങനെ, 1947 ഓഗസ്റ്റ് 15-ന് അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഇന്ത്യ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് ഉണർന്നു.
ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യ എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തെ ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമാണ്. ഞാൻ വളർന്നുവരുന്ന കാലത്ത് ദാരിദ്ര്യവും ഭക്ഷ്യക്ഷാമവും പരിമിതമായ ആരോഗ്യ സേവനങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസ സൗകര്യങ്ങളുടെ കുറവും സാധാരണമായിരുന്നു. ആശയവിനിമയം വളരെ മന്ദഗതിയിലായിരുന്നു, ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല. കഴിഞ്ഞ എഴുപത്തൊൻപത് വർഷത്തിനിടയിൽ ഇന്ത്യ അവിശ്വസനീയമായ ഒരു പരിവർത്തനത്തിന് വിധേയമായിട്ടുണ്ട്.
ഇന്ന് ഇന്ത്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യവും അതിവേഗം വളരുന്ന പ്രധാന സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥകളിൽ ഒന്നുമാണ്. വിവരസാങ്കേതികവിദ്യ, ഡിജിറ്റൽ നവീകരണം, ഫാർമസ്യൂട്ടിക്കൽസ്, എഞ്ചിനീയറിംഗ്, നിർമ്മാണം, ശാസ്ത്ര ഗവേഷണം എന്നിവയിൽ ഇന്ത്യ ആഗോള നേതൃത്വമായി മാറി.
ചന്ദ്രനിലേക്കും ചൊവ്വയിലേക്കുമുള്ള വിജയകരമായ ദൗത്യങ്ങളും ഉപഗ്രഹ സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ പുരോഗതിയും രാജ്യത്തിന്റെ വളർന്നുവരുന്ന ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക കഴിവുകളെ തെളിയിക്കുന്നു.
ഡോക്ടർമാർ, എഞ്ചിനീയർമാർ, ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാർ, അധ്യാപകർ, സംരംഭകർ, ബിസിനസ്സ് നേതാക്കൾ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ മേഖലകളിൽ ഇന്ത്യൻ പ്രവാസികൾ ലോകമെമ്പാടും തിളങ്ങുന്നു. തങ്ങളുടെ മാതൃരാജ്യവുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ വിവിധ രാജ്യങ്ങളുടെ പുരോഗതിക്ക് അവർ സംഭാവന നൽകുന്നു.
ദാരിദ്ര്യം, അസമത്വം, പാരിസ്ഥിതിക പ്രശ്നങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വെല്ലുവിളികൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, 1947 മുതൽ രാജ്യം കൈവരിച്ച പുരോഗതി അവിശ്വസനീയമാണ്. ജനങ്ങളുടെ നിശ്ചയദാർഢ്യവും കഠിനാധ്വാനവും ഒരു മികച്ച ഭാവി രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് തുടരുന്നു.
ഇന്ത്യക്കാരനായതിൽ അഭിമാനിക്കുന്നു, അമേരിക്കക്കാരനായതിൽ കൃതജ്ഞതയുണ്ട്
1971-ൽ ഒരു യുവ വിദ്യാർത്ഥിയായിട്ടാണ് ഞാൻ അമേരിക്കയിൽ എത്തിയത്. ഒരിക്കലും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്ത പല വാതിലുകളും അമേരിക്ക എനിക്ക് തുറന്നുതന്നു. ഇവിടെ ഞാൻ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം നേടി, ഒരു കരിയർ കെട്ടിപ്പടുത്തു, കുടുംബം വളർത്തി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.
ഇന്ന്, പൗരത്വം കൊണ്ട് അമേരിക്കക്കാരനും ജനനം കൊണ്ടും സംസ്കാരം കൊണ്ടും ഇന്ത്യക്കാരനുമായി ഞാൻ അഭിമാനിക്കുന്നു. എന്നെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ച അമേരിക്കയോട് ഞാൻ അങ്ങേയറ്റം കൃതജ്ഞതയുള്ളവനാണ്. അതേസമയം, ഞാൻ ജനിച്ചുവളർന്ന നാടിന്റെ സംസ്കാരവും മൂല്യങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ഓർമ്മകളും ഞാൻ എന്നും നെഞ്ചോട് ചേർക്കുന്നു.
ഇന്ത്യ എനിക്ക് എന്റെ വേരുകൾ തന്നു. അമേരിക്ക എനിക്ക് എന്റെ ചിറകുകൾ തന്നു.
ഈ രണ്ട് മഹത്തായ രാജ്യങ്ങളും എന്റെ ജീവിതത്തെ അർത്ഥവത്തായ രീതിയിൽ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.
കൃതജ്ഞതയോടും പ്രതീക്ഷയോടും കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ ഇന്ത്യയുടെ 79-ാം സ്വാതന്ത്ര്യദിനാഘോഷം എന്റെ ഹൃദയം നന്ദികൊണ്ട് നിറയുന്നു. ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടിത്തന്ന ധീരരായ ആൺപെൺമക്കളുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ പ്രണമിക്കുന്നു. എന്റെ ചെറിയ ഗ്രാമവും, എന്റെ അധ്യാപകരും, ഞങ്ങൾ പാടിയ ദേശഭക്തി ഗാനങ്ങളും, കുട്ടികളായിരിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ അഭിമാനത്തോടെ പിടിച്ച കൊച്ചു കടലാസു ത്രിവർണ പതാകകളും ഞാൻ ഓർക്കുന്നു.
സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരിക്കലും വിലകൂടാത്ത ഒന്നല്ല. ഉത്തരവാദിത്തം, ഐക്യം, നീതി, പരസ്പര ബഹുമാനം എന്നിവയിലൂടെ അത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. നമുക്ക് കൈമാറിയ കഷ്ടപ്പെട്ട് നേടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് ഓരോ തലമുറയുടെയും കടമയാണ്. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഇന്ത്യക്കാർ ഈ പ്രത്യേക ദിനം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, ഭൂകാലത്തിന്റെ ആത്മത്യാഗങ്ങളെ മാനിക്കുകയും, വർത്തമാനകാലത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളെ ആഘോഷിക്കുകയും, ഭാവി തലമുറകൾക്കായി കൂടുതൽ സമാധാനപരവും സമൃദ്ധവുമായ ഒരു ഇന്ത്യ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യാം.
