താജ്മഹൽ സന്ദർശനം – മാർബിളിൽ എഴുതിയ അനശ്വരമായ പ്രണയകഥ
ആഗ്ര : ഡൽഹിയിലേക്കുള്ള ഒരു കുടുംബയാത്രയ്ക്കിടയിൽ താജ്മഹൽ സന്ദർശിക്കാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചു. ലോകത്തിലെ ഏഴു അത്ഭുതങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ഈ സ്മാരകത്തെ നേരിൽ കാണുമെന്ന് ഞാൻ എപ്പോഴെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. പ്രഭാത സമയത്ത് തന്നെ ഞങ്ങൾ താജ്മഹലിന്റെ പ്രധാന പ്രവേശന കവാടം കയറുകയായിരുന്നു. അകത്തു കയറിയ ഉടൻ തന്നെ മനസ്സിനുള്ളിൽ അമ്പരപ്പിന്റെ തിരമാല ഉയർന്നു. വെളിച്ചത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന വെള്ളമാർബിളിൽ നിർമ്മിച്ച ആ അദ്വിതീയ കെട്ടിടം, അതിനോട് ചേർന്ന പച്ചപ്പുള്ള തോട്ടങ്ങളും നീണ്ടുനിലക്കുന്ന പാത്രക്കുളവും കണ്ട് അതിശയിച്ചു നിന്നു പോയി.
താജ്മഹൽ കണ്ടപ്പോൾ മനസ്സിൽ ഏറ്റവും ആദ്യം വന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ മഹത്വമാണ്. മുഗൾ ചക്രവർത്തിയായ ഷാജഹാൻ തന്റെ പ്രിയതമയായ മുംതാസ് മഹലിന്റെ സ്മരണ യ്ക്കായി ഈ സ്മാരകം പണിയുകയായിരുന്നു എന്നത് ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത ചരിത്രസത്യമാണ്. മുപ്പതിലധികം വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ അവിടെ കാണുമ്പോൾ അതിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാകുന്നു. മാർബിളിൽ കൊത്തിയ പൂക്കളും കല്ലിൽ എഴുതി പതിപ്പിച്ച ഖുറാനിലെ ശ്ലോകങ്ങളും അതെല്ലാം അതിമനോഹരമായി അനുഭവപ്പെട്ടു.
താജ്മഹലിന്റെ വശങ്ങളിലൂടെ നടന്നു. നാല് ദിക്കിലും നിന്നുമുള്ള കാഴ്ച ഒരേപോലെ മനോഹരവും സമമിതിയുമായിരുന്നു. ഓരോ കോണിലും നിന്നുമുള്ള കാഴ്ചയും അവിടെയുള്ള ശാന്തതയും മനസ്സിനെ ശാന്തിയിലാക്കുന്നു. കനാലിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന താജ്മഹലിന്റെ ആകൃതിയും, തോട്ടങ്ങളിൽ പറക്കുന്ന പക്ഷികളും, നാട്ടുകാരുടെ ചിരികളും, എല്ലാവരും ചേർന്ന് ആ സന്ദർശനം ഹൃദയത്തിൽ പതിയുന്ന അനുഭവമാക്കി. കെട്ടിടത്തിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് മുംതാസും ഷാജഹാനും ഉള്ള ശാന്തമായ അതിമനോഹരമായ കല്ലറകളായിരുന്നു. അതിനോട് ചുറ്റും സൂക്ഷ്മമായ മാർബിള് കമ്പികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഒരു ദിവ്യമായ സൗന്ദര്യാനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു.
സന്ധ്യാകാലമായപ്പോൾ സൂര്യൻ മറയുമ്പോൾ താജ്മഹലിന്റെ നിറം മാറുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞത് അത്യന്തം വിസ്മയകരമായിരുന്നു. വെളുത്തത് മങ്ങിമാറി മഞ്ഞയും കാഠിന്യത്തോടൊപ്പം സ്നേഹവുമുള്ള ഒരു കാഴ്ചയായി മാറുന്നു. പത്ത് നിലവിളികളില്ലാതെ, ആ ശാന്തമായ ഇടം അന്നത്തെ രാത്രിയിൽ എന്റെ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു. ഇത് വെറും കാഴ്ചയല്ല, മറിച്ച് ഒരു കാലഘട്ടം പിന്നിൽ നിലനിൽക്കുന്ന പ്രണയ കഥയുടെ പ്രതീകമാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.
താജ്മഹലിൽ ചെലവിട്ട ഓരോ നിമിഷവും അത്രയ്ക്ക് വിശേഷപ്പെട്ടതാണ്. അത് ഒരു ചരിത്രപാഠം മാത്രമല്ല, പ്രണയത്തിന്റെയും കലയുടെ മഹത്വത്തിന്റെയും ദൃശ്യസാക്ഷിയാണ്. മാർബിളിൽ എഴുതിയ പ്രണയകാവ്യമായി ഞാൻ അതിനെ ഓർക്കുന്നു. അപ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നിയത് — ഒരു ജീവിതകാലത്തിൽ ഒരിക്കൽ ഈ സ്മാരകം കാണാതെ പോകുന്നത് ഒരു നഷ്ടമായിരിക്കും.
